be 62 Se 
aantrekkend en afstootend op de aardmagnetische stroomingen 
inwerkt (Vol. I, pg. 119). Hij ging hierbij uit van „de daad- 
zaak, dat levende vulkanen het aardmagnetisme beinvloeden”. 
Deze daadzaak is mij uit de aardmagnetische litteratuur nict 
bekend en de gevolgtrekkingen zijn geenszins voldoende 
door zijn waarnemingen aannemelijk gemaakt, nog minder 
bewezen. 
Eenige peilingen werden verder op andere bergen verricht 
en de volgende azimuths gevonden: 
Sangkareang Daja Ne 
Baroedjari N83 fo. W. 
_ Sangkareang Nogo Ww 
Kondo No uU W 
W-rand krater N 176 W. 
Ter -beoordeeling van de op den top waargenomen tempe- 
ratuur en vochtigheid, kan uitgegaan worden van de gemiddelde 
September-waarden op den Pangerango (3025 m) waarge- 
nomen. Gevonden werd in: 
September 1912 10°4 en 68% 
e TL ER 3.86 
1914 12.4 „ 51 (droge, zonnige maand). 
Kennemonde volgens de registr. ballonwaarnemingen een 
verticale temperatuur- en vochtigheids-gradient resp. van 
09,5 en 1.2% per 100 m zou de herleiding op 3795 m 
bedragen 3°.9 resp. 100. Daar het weer op 3 op 4 September 
zonnig en droog was, is er aanleiding van de temperatuur- 
en vochtigheid van September 1914 uit te gaan, waarmee dan 
gevonden wordt: 
temperatuur 8°.5 en betrekkelijke vochtigheid 41°/, 
terwijl waargen. werd 9°.9 „ ‘i e 8349/5, 
De lucht op den top was dus warmer en droger dan 
volgens den Pangerango te verwachten was. 
De solfataren in den krater leverden ongeveer hotzelfde 
beeld op, als volgens de photo in 1909 door wijlen GriinDLER 
genomen en in Erperrt’s werk gereproduceerd, zooals mij 
op den avond van dien dag bij beschouwing van die plaat, bleek. 
