De 
De Baliers waren erg behulpzaam, ze droegen mijn barang, 
en weldra waren we dan ook een heel eind onderweg. We 
passeerden de droge toekad, welke zijn oorsprong heeft op 
het zadel tusschen den westelijken en oostelijken krater. 
Bij de volgende toekad aangekomen, dus nog voordat we 
Aerboengka bereikt hadden, maakten de koelies halt. Ze 
vertelden me toen, dat we deze toekad volgen moesten 
om het tjemaraboschje te bereiken, dat halverwege de 
helling gelegen was, en van waaruit men den top waarschijnlijk 
gemakkelijk beklimmen kon. Nu begon de klimpartij, nog 
steeds bleven de Baliers bij ons, we gingen enkele keeren 
dwars door een lavastroom heen, maar spoedig konden we 
reeds uitrusten onder den schaduw der tjemara’s. 
Hoe nu verder. De mantel bestond hier uit los vulkanisch 
materiaal, bommen, lapilli en asch, aan de oppervlakte tot 
een harde korst samengebakken. Vele ravijnen, gescheiden 
door smalle kammen, hadden zich radiaal tot den top 
ingesneden. We moesten dus wel een van de vele kammen 
uitkiezen om daarover onzen weg te vervolgen. De Baliers 
gaven het schijnbaar dezen keer niet op, want alreeds was 
er cen met klimmen begonnen, weldra door ons alle gevolgd. 
We ondervonden niet veel last van den aschmantel; de 
harde korst bleek dikker te zijn en bood meer weerstand 
aan ons gewicht dan ik eerst vermoed had. Ons geluk ` 
duurde echter niet lang, de kam waarop we liepen hield 
plotseling op, we waren overal omringd door vrij steile 
ravijnen. Verder gaan was onmogelijk. Den tocht opgeven, 
nooit. 
Ik bemerkte spoedig dat we meer noordelijk wezen moesten. 
Daar zag ik wel kammen, die zonder onderbreking tot aan 
‘den top te vervolgen waren. Van nu af nam ik de leiding 
voor den tocht op me. We gingen eerst weer terug berg- ` 
afwaarts, toen dwars over enkele droge toekads heen, 
tenslotte bereikten we een kam die we, mijns inziens, zonder ` 
veel moeite tot aan den top zouden kunnen volgen. Het ` 
klimmen ging thans vrij vlug en zonder cenig bezwaar, 
