el 
werking slechts sprake bij het zuidelijk deel van den 
Batoerkrater. Ook deze krater bestond weer uit twee 
deelen, in het zuiden een zandvlakte en in het noorden 
een diepcylindervormig gat, waarvan we den bodem van af 
den kraterrand niet zien konden. Ik besloot daarom tot 
op den bodem van de zandvlakte af te dalen, vanaf ons 
standpunt gerekend ongeveer 30 meter, weldra gevolgd door 
de politiesoldaten en de koelies. 
Vervolgens kroop ik heel voorzichtig naar den rand van 
het groote gat toe. Ik had de voldoening den bodem van 
den diepen put van hieruit te kunnen zien, dwz. het noordelijk 
deel, ik kon niet zoo dicht tot den rand naderen, dat ik 
ook het zuidelijk deel kon zien. De bodem was bedekt 
met groote steenblokken, welke door de aardbeving waar- 
schijnlijk naar beneden gestort waren, want er waren veel 
versche breukvlakken langs den kraterrand zichtbaar. 
Langs de loodrechte wanden van dezen kraterput stegen 
overal dampen omhoog, welke somtijds vrij sterk naar zwavel 
rieken. Ook waren hier en daar gele en roode sublimatie- 
producten gedeponeerd. 
De diepte schatte ik op ruim 200 meter, de oost-west 
doorsnede van den bovenrand van het diepe gat is volgens 
het kaartje van den topografischen dienst 220 m, de noord- - 
zuid doorsnede 150 meter '). Ook de Balineezen gaven 
den wensch te kennen, even in dat groote geheimzinnige 
gat, de spreekroer van den dewa ganga te mogen kijken. 
Een voor een bracht ik ze er heen, aan de hand geleid. 
De groote diepte maakte wel een mystieken indruk op hen. 
Thans bleef ons nog over een bezoek te brengen aan den 
westelijken zijkrater van den G. Batoer. We stonden weer 
voor het probleem, hoe nu verder, op welke manier kunnen 
we ons doel den top van den westkrater op de gemakkelijkste 
1) Nadere uitvoerige gegevens vindt men in het opstel „Het 
Batoergebergte” hetwelk in het Jaarb. v. h. mijnwezen van mijn hand 
verschijnen zal. 
