— 
min `. ae 
manier bereiken. Ook dit keer leek mij de weg, gevolgd 
door de opnemingsbrigade van den topografischen dienst, het 
verkiesclijkst. Ten dien einde moesten we echter de zand- 
vlakte van den oostkrater doorkruisen van oost naar west. 
Dit kon echter niet geschieden, zonder verschillende spleten, 
waaruit continu dampen opstegen, te passeeren. Het was dus 
zaak ons eerst te overtuigen of die dampen onschadelijk 
waren. Voorzichtig naderend ondervond ik absoluut geen 
hinder; het bleken zeer zwak naar zwavel riekende water- 
dampen te zijn. Nu waagden het ook de politiesoldaten 
en de Baliers. Sijmtijds waren we geheel en al in dampen 
gehuld, de Baliers bleven echter volkomen rustig. We bereikten 
zonder ongemak het westelijk punt van den kraterrand van 
waar de daling zou beginnen. De droge toekad tusschen de 
beide kraters in, was de aangewezen weg om zonder bezwaar 
den top van krater II te bereiken. 
De afdaling naar dit ravijn was niet’ gemakkelijk, vele 
moeilijke klauter-problemen moesten opgelost worden voor 
wij er kwamen. Toen ging het weer bergop. Dit ging vrij 
vlug en zonder bezwaar, weldra stonden we op het ooste- 
lijkste punt van den kraterrand van Goeha Batoer II. 
De topografie van den westelijken krater bleek vrij inge- 
wikkeld. Herhaalde krateropenings-verplaatsing heeft de 
oorspronkelijke spitskegelvormige gedaante van dezen adver- 
tentief vulkaan verloren doen gaan. Het beeld dat we thans 
zien, lijkt veel op dat van de secundaire vulkaantjes van 
den G. Raoeng'). De overblijfselen van zes krateropeningen 
waren nog duidelijk te herkennen. Bijna overal op en langs 
de kraterwanden stegen uit spleten dampen omhoog, die een 
wit neerslag sublimeerden. De aschbodem-voelde op vele 
plaatsen warm aan. De zuid-westelijkste krater-opening bleek 
') „Het Idjen-gebergte.” Een geologische beschrijving van dit 
gebergte door schrijver dezes zal later als een deel der monographie 
verschijnen welke het „Idjen comité” voornemens is uittegeven. 
