ain FY ae 
Wroolijk weerklonk hun lied, nu ze weer naar huis konden 
‘terugkeeren. 
Om 1 uur kwam de offerplaats Aer Tirto in zicht. Aan den 
voet van een 7 m. hoogen rotswand, hebben zich in een 
davabedding enkele uithollingen gevormd, waarin ook gedu- 
rende den drogen tijd steeds eenig drinkwater te vinden is. 
Het water wordt door de Balineezen als heilig beschouwd, 
van daar den naam Aer Tirto „heilig water”. 
Hier heb ik een half uur moeten wachten om al mijn 
mannetjes weer te verzamelen. De meesten waren reeds erg 
vermoeid en niet veel meer waard. Om half twee werd 
wederom opgebroken. De tjemarabosschen maakten weldra 
plaats voor struikgewas, het duurde niet lang of we hadden 
de onderste grens van de kale kruin van den G. Agoeng bereikt. 
Van een bepaald pad, was er nu geen sprake meer. Men 
kiest zijn weg waar hij het gemakkelijkst lijkt. De klimpartij 
is niet lastig, bijna overal is vaste rots voorhanden. Ik moet 
-dan ook Van Roos tegenspreken waar hij zegt op blz. 36 '): 
„Ofschoon de hellingen niet meer bedragen dan 20° tot 30° 
maakt het losse vulkanische zand het klimmen, doch vooral 
‘het dalen niet gemakkelijk, meermalen moet van handen en 
voeten gebruik gemaakt worden. 
Integendeel ik heb nooit zoo gemakkelijk geklommen als 
op den top van de Piek van Bali, juist omdat er bijna 
hoegenaamd geen los vulkanisch zand aanwezig was. 
Maar ik sta niet alleen in deze mijne meening. Mr. van SCHAIK, 
die de Piek van Bali den 27°" September 1908 van uit Karang- 
asem beklom, zegt op blz. 319 °) sprekende van de kruin: 
„Immers biedt de Piek van Bali voor een bestijging niet 
-die ontzaggelijke moeilijkheden aan van de Piek van Lombok. 
e bodem is hard, de groote blokken steen liggen in een 
vaste EEN 
"y Ee 
2) „De eerste bestiiging van de Pieken van Lombok en Bali”. 
Mr. VAN SCHAIK’s tocht wordt beschreven door Mr. C. W. WORMSER, 
zin het Tijd. v. h. K. N. A. G. Deel XXVII 1910, blz. 307—320. 
