= Se 
Om drie uur bereikte ik den top. Onderwijl was alle 
vegetatie reeds lang opgehouden, slechts hier en daar 
groeiden nog enkele struikjes edelweiss. Ik had dus "ll: uur 
gebruikt om van uit Sélat den top te beklimmen (waarvan 
minstens 1 uur voor rustpauzen). 
Daar stond ik op den top geheel alleen, ver beneden 
mij zag ik mijn mannetjes, stapje voor stapje naar boven 
sukkelen. Zouden ze wel ooit komen: 
De top van den berg word ingenomen door den krater, 
dat geheimzinnige gat, dat reeds zoolang mijn nieuwsgierig: 
heid geprikkeld had. 
Het slechte weer, een kille motregen van tijd tot tijd 
verdreven door een scherpen kouden noord-westenwind, 
noodzaakten mij zoo gauw mogelijk de hutten op te zoeken, 
die van mijn standpunt uit nog niet te zien waren. Versche 
voetstappen van de Balineezen, die voor ons bivac gezorgd 
hadden, wezen mij echter de richting aan waarin ik gaan 
moest. Terwijl ik mij voorzichtig over den smallen kraterrand 
in westelijke richting voortbewoog, had ik gelegenheid van 
tijd tot tijd in den krater, beneden mij, te kijken. 
Van verhoogde werking was niets te merken, de toestand 
was precies zooals die door Doze !) tijdens de triangulatie 
was waargenomen. Op den kraterhodem waren enkele solfa- 
toren te zien, welke zwak rookten. Ook door spleten in 
den mantel, zelfs tot vlak in de nabijheid van de hutjes, 
kwamen dampen te voorschijn, welke bijna geheel reukeloos 
waren. 
Achter de triangulatie paal, op den hoogsten top (3142 m.) 
stonden twee kleine driehoekige met alang-alang bedekte 
hutten, in de grootste waarvan ik direkt mijn intrek nam. 
Het was erg koud, de wind gierde om me heen, het hutje 
trilde na iederen windstoot 2). Al mijn pogingen om een 
Tie 
2) Te Denpasar gingen zelfs geruchten, dat de wind zoo sterk 
was, dat men onmogelijk op den top kon en zoo erg was het 
echter niet. 
