Dien. ` ZC 
vuurtje te maken mislukten. Daar zat ik moederziel alleen, 
wanneer zouden de anderen komen, of moest ik den nacht 
zonder eten en vuur alleen op den top doorbrengen. Afwachten 
was de leus, naar beneden gaan in geen geval, want morgen 
was er misschien mooi uitzicht. 
Om het kwartier stak ik mijn hoofd, even naar buiten, 
om te zien of er nog niemand kwam opdagen. 
Eindelijk tegen vier uur zag ik op den kraterrand een 
mannetje verschijnen. Het was zeker de politie-soldaat, die 
reeds in het begin zoo.flink met mij geklommen had. Ook 
hij keek overal rond en zocht naar de hutten. Op mijn 
geroep zette hij zich echter in beweging en weldra kroop 
hij bij mij het hutje in. Maar nu flikkerde er ook gauw 
een vuurtje, want de kunst van vuurtjes maken verstaan de 
Inlanders beter dan wij. Of er ook nog eten komen zou? 
Een nacht zouden we er wel best zonder kunnen, De hoofd- 
zaak, een onderdak en een vuurtje tegen de koude, hadden we. 
Het werd halfzes en al eenigszins donker maar er kwam 
nog niemand opdagen. Eindelijk toen wij het al bijna opge- 
geven hadden, zagen we enkele gedaanten op den kraterrand, 
gelijk schimmen uit den nevel te voorschijn komen. 
Het waren mijn helper, twee koelies en nog een politie- 
soldaat. Tot mijn verbazing kwamen op mijn geroep, alleen de 
helper en de koelies naar me toe, de politie-soldaat daalde 
weer af. 
Het bleek de korporaal te zijn, die liever bij zijn man- 
netjes, welke aan den rand van het bosch gebleven waren, 
bivakeeren wilde. 
We lieten het ons van den meegebrachten voorraad goed 
smaken en weldra zochten we zoo goed als het kon een 
rustplaatje voor den nacht. 
Van slapen kwam wel niet veel, maar we konden ons 
tenminste verwarmen en uitrusten. 
Den volgenden morgen zal ik niet licht vergeten. Een 
uitzicht zoo heerlijk schoon en grootsch als ik tot nu toe 
zelden waargenomen had. 
