van den ringwal ontstaan (groote overeenkomst met de 
afbeeldingen van maankraters). Men herkent de beide krater- 
openingen aan de witte dampwolken, welke deze gestadig 
uitstooten. De vele honderden ravijnen, welke zich in den 
ringwal-mantel ingevreten hebben, geven aan het geheele 
massief het aanzien van een reuzen reliefmodel. 
De verbinding tusschen het Batoergebergte of liever 
gezegd tusschen den G. Abang, de hoogste top van den 
Batoerringwal (2152), en den G. Agoeng wordt tot stand 
gebracht door een vrij scherp en diep zadel. Een wirwar van 
droge diep uitgesneden waterloopen (toekads), maakt deze 
bergpas voor een verbinding tusschen zuid en noord onbruikbaar. 
Ik vind de definitie, door van Roon op blz. 35 voor deze 
bergscheiding gekozen, niet gelukkig, immers van een smalle 
en diepe kloof is geen sprake !). 
Ik laat hier weer Mr. van Scuark aan het woord blz. 320. 
De rib, die in de richting van dien berg loopt en aan 
beide zijden door aardstortingen is geteisterd is op de kaarten 
foutief geteekend als den G. Agoeng met den Batoer ver- 
bindend. In werkelijkheid buigt deze rib zich eerder naar 
het Z. W. om. Beide bergen staan los van elkaar, gescheiden 
door een wirwar van droge diepuitgesneden waterloopen 
(toekads). 
Ten oosten van ons ligt het veel lagere Strajagebergte, 
een oude vulkaanruïne. De vorm van den ouden ringwal 
is nog te herkennen. Geheel Karangasem, het oostelijk deel 
van Bali vertoont een onrustig relief vanwege de vele reeds 
ten deele geerodeerde vulkaanruïnes. 
Thans zoeken we den verderen horizont af. Blijven we 
eerst bij de bergen. Daar ginds verin het westen ontdekken 
we de (aan mij welbekende) vormen van het Idjen-gebergte. 
') De kolossale 3142 M. hooge G. Agoeng, de Piek van Bali 
van de zeekaart, verheft zich evenals de Séméroe ten zuiden van 
het Tengergebergte, in het oosten eenigzins zuidwaarts van het 
Batoer complex, doch hij ligt dichter bij en is slechts door een smalle 
en diepe kloof daarvan gescheiden. 
