Alleen hier is het mogelijk af te dalen naar den krater- 
bodem, afdalen echter eenigszins euphemistisch opgevat, want 
men kan eigenlijk alleen beneden komen door zich langs 
stevige touwen te laten zakken. 
In het inwendige van den ellipsvormigen krater, waarvan 
de grootste en kleinste bovenafmetingen resp. 520 en 375 M. 
bedragen, worden de volgende bijzonder-heden aangetroffen: 
a. naar den kant van het laagste zadel van den rand, 
eene uitgestrekte verzamelplaats van vroeger uitgeworpen 
modder, die zich langzamerhand tot eene dikke zelf- 
standigheid heeft gevormd; 
b. vrijwel in het midden eene 3 M. wijde opening, de diepte 
was met een touw ter lengte van 20 M., waaraan een 
zware steen, niet te meten; 
c. vlak naast dat gat, noord en west van hoogtepunt 2928, 
twee langwerpig ronde inzinkingen, geheel gevuld met 
dikke zwavellagen ; 
d. aan den voet van den steilen wand, oost van den triangu- 
latiepilaar, drie gaten, die sissend en borrelend, sterke 
hoog opstijgende zwaveldampen uitstooten ; 
e' tusschen a. en d, ook tegen den steilen wand, een groot 
gat, gelijkend op een tunnel, pikdonker en vol vogel- 
nesten. De richting is bijna horizontaal, het gat staat 
in verbinding met het ravijn ten noorden van het 
laagste zadel. 
Op vele plaatsen boven langs den kraterrand komen solfa- 
toren voor, bij den pilaar P. 4 stijgt de zwaveldamp op uit 
horizontale diepe spleten. Het vulkanische zand voelt overal 
warm aan. 
Hetgeen ik zag komt met deze beschrijving vrijwel 
overeen. (Februari 1917). 
De ligging der solfatoren zelf is meer naar het centrum 
toe als nabij de oostwand. Het kan echter zijn, dat de ` 
solfatoren-openingen van plaats veranderden sedert het bezoek 
VAN Dose, want aan de oostwand waren nog sporen van 
solfatorenwerking zichtbaar. Verder nog had de aardbeving 
Dn 
