— 105 — 
Bron heeft ons een methode aan de hand gedaan, om den 
toestand der vulkanen van een bepaald standpunt scherp te 
definiéeren. De phase, waarin een vulkaan verkeerd, wordt 
uitgedrukt door de hoogste temperatuur, die er op waargeno- 
men kan worden, 
In het bijzonder is deze methode bruikbaar voor vulkanen, 
die zich in sluimerenden toestand bevinden, die solfatara’s 
en/of fumarolen bezitten. 
Brun zelf heeft hier o.a. onderzoekingen verricht aan den 
Smeroe, Bromo, Merapi, Papandajan, Tangkoeban-Prahoe, 
zoodat wij dus in staat gesteld worden, ons van de bruik- 
baarheid zijner methode bij voorbaat te overtuigen. 
De meest algemeene definitie, die van een vulkaan gegeven 
kan worden, gaat uit van een thermische beschouwing. Brun 
definieert een vulkaan aldus: (lit. 4 pag. 13). 
„Een vulkaan is een punt van het aardoppervlak, waarvan 
„de temperatuur afwisselend of voortdurend aanmerkelijk hooger 
„is dan van de nabijgelegen punten. Dit temperatuurverschil 
„kan meer dan duizend graden Celsius bedragen”. 
Logisch sluit hierbij aan zijn definitie eener solfatare (lit. 
4 pag. 50). 
„Hen solfatare is de plaats, waar een bepaald geothermisch 
„vlak de aardoppervlakte snijdt”. 
Van dit standpunt beschouwd, is een in het uitbarstings- 
stadium verkeerende vulkaan een solfatare, waarbij een 
geothermisch vlak van zeer hooge temperatuur de aardopper- 
vlakte snijdt. 
Met de temperatuurbepaling der solfataren moet noodzakelijk 
gepaard gaan een onderzoek der exhalatieproducten. Voor de 
gesublimeerde stoffen zal dat minder moeilijkheden opleveren 
dan voor de gasvormige. 
Brun bepaalde de phase van den Tangkoeban-Prahoe op 
100° C., die van den Papandajan op 270° C. (in 1908). In 
het bijzonder heeft hij uitgebreide onderzoekingen verricht ` 
op het Papandajan solfatarenveld. 
Van beekjes af met een temperatuur van 21°, 31° en 37° 
