on eee eg 
p. 141), echter meent Kornicpircer (lit. 10) dat de geolo- 
gische literatuur er op wijst, dat het geothermisch bedrag 
merkbaar zal veranderen, voordat de uitbarsting plaats grijpt. 
Hij acht in verband met het kleine geothermisch bedrag 
van hoogstens 15 M. in vulkaanstreken een boorgat van 
20—30 M. diepte voor dit doel voldoende. Het boorgat moet 
zoo smal mogelijk en goed afgesloten zijn. 
Men zou dan òf van tijd tot tijd met een thermometer de 
temperatuur in 30 M. diepte kunnen opmeten, òf in het 
boorgat een alarmtoestel kunnen plaatsen, bestaande uit 
een thermometer met ingesmolten platina-contacten, ver- 
bonden met relais en schel aan de oppervlakte. BRUN 
(lit. 4 p. 51—52) meent daarentegen, dat het boorgat vrij 
diep zou moeten zijn. Ook acht hij het wenschelijk, het 
boorgat op de helling van den vulkaankegel te plaatsen, 
zooals overigens ook KOENINGSBERGER als tweede voorstel 
opperde. Op deze wijze zou het stijgen der geoisotherme 
vlakken eerder bemerkt worden. 
Ten slotte stelt Brun voor, de boorgaten met thermoele- 
menten te voorzien, en deze met een centraal waarnemings- 
station te verbinden. „C'est un idéal qu’on peut espérer 
voir realisé un jour”. 
Ik meen, dat wij hier een groote taak vinden, met de 
uitvoering waarvan wij een achterstand van vele jaren in 
het vulkanologisch onderzoek van ons rijke vulkaanland 
kunnen inhalen. 
De voorbereiding tot de uitvoering van dit vraagstuk zal 
niet eenvoudig zijn. Terdege zal overwogen moeten worden, 
welke vulkaan daarvoor in aanmerking komt, in de eerste 
plaats in verband met de waarschijnlijkheid eener spoedig te 
verwachten hernieuwde werkzaamheid, dan echter ook in 
verband met de mogelijkheid van voldoende controle. 
De diepte der boorgaten zal bepaald moeten worden, hun 
aantal en hun ligging ten opzichte van den krater en van 
elkaar overwogen moeten worden. Wellicht verdient het plan 
