— 175 — 
op en leiden daaruit een diepte van 960 m. af. Volgens de 
topographische kaart is echter de diepte onder den top 
maar 375 m. 
De hoogte van den berg werd omgekeerd onderschat, 
want instede van 3805 m, de later trigonometrisch bepaalde 
hoogte, leidden zij uit hun waarneming 3600 m af, terwijl 
toch die waarneming (482.4 mm bij 8°C) juist moet geweest 
zijn en in elk geval tot een hoogte van meer dan 
3805 m voert. 
Omtrent de vulkanische activiteit schreef van HasseLr in 
zijn berichten Le pag. 128: „Indrukwekkend was ’t gezicht 
in de diepte, waar uit tal van spleten en gaten de stoom 
- naar buiten werd gedreven.” 
In het ,Reisverhaal” Dl. I, lezen wij: „daar beneden 
kookte het en stegen zwavel- en waterdampen omhoog, die 
het eene oogenblik de geheele ruimte vulden en in het 
volgende zich zoo verspreidden, dat de geheele hadom voor 
ons bloot lag.” 
„Die bodem deed zich voor als een zandvlakte, waarin 
op vele plaatsen zwavelmeertjes door hun gele kleur duidelijk 
te onderscheiden waren, met tal van aderen, die deze poeltjes 
voedden.” 
De activiteit van den krater was vroeger grooter. Zoo 
schrijft Junenvnn '): „In Maart en Juni 1842, zag ik 
herhaaldelijk groote rookzuilen uit den krater opstijgen, 
welke veel overeenkomst hadden met die, welke de Semeroe 
op Java uitbraakt.” 
Eerst in 1885 werd de berg voor de tweede maal bestegen, 
en een kort bericht hieromtrent werd door J. D. H. BosBoom 
te Padang aan het Kon. Aardrijkskundig Genootschap toege- 
zonden *): „De sergeant-majoor geémployeerde bij de triangu- 
latie van Sumatra, A. F. Worrr, besteeg in de maand 
December van het vorige jaar den Piek van Indrapoera, 
') JUNGHUHN, Java Il, pag. 
2) Tijdschr. v. h. K. Aardr. oe. 2 Serie Deel 3, 1886, pag. 177. 
