—. 182 — 
zuidwaarts. op en buigt zich daarna oostwaarts, om zich bij 
den grooten kegel aan te sluiten, Dit halfcirkelvormig deel 
is vrijwel horizontaal en 3600 m hoog. 
De rand van bovengenoemden geul werd nu verder gevolgd 
en zonder bezwaar op het hooge deel van den kraterrand 
aangekomen; die rand werd zuidwaarts gevolgd en om 
7" 5e de top bereikt. 
Een krachtige Noordenwind dreef zoogenaamde hindernis- 
wolken over den kop van den vulkaan, dat zijn wolken, 
gevormd door de gedwongen opstijging van den wind, die 
den berg treft. 
Later in den morgen nam de wind af en verdwenen 
dientengevolge die’ wolken. De wolken, gevormd door 
de opstijging tengevolge van de verwarming door de zon, 
kwamen eerst na den middag het topgedeelte opnieuw 
omhullen. 
Om half tien werd iets ten Zuiden en 3'/, m onder den 
top een Rr waarneming gedaan, die geheel 
slaagde. 
De waarneming met den atmospherischen stofteller, volgens 
Aitken, gaf een voor de groote hoogte ongewoon groot aan 
kernen. Mogelijk waren hieraan de dampen, die uit den 
krater opstegen en, hoe weinig zichtbaar, toch ’s morgens 
e keel- en neusslijmvliezen prikkelden, niet geheel onschuldig. 
Maar ook de sterke Noordenwind kan ze aangevoerd 
hebben. 
Een dergelijke ervaring werd in 1916 door mij op den 
Raunkraterrand opgedaan. 
Van dierleven op den top merkten wij op twee zeer 
verschillende wijzen. Een vette veldmuis trippelde rond en 
stoorde zich daarbij in het geheel niet aan de nabijheid der 
menschen, liet zich zelfs optillen. Verder werd op den 
uitersten rand van den krater-afgrond het gebeente van 
een berggeit gevonden. 
Afgedaald werd nog zuidwaarts, naar het lage kraterrand- 
gedeelte, wat generlei moeilijkheid baarde. 
