=; ` as 
Ook R. A. Dary acht de algemeene bodembeweging die 
door Darwin aangenomen werd niet aannemelijk. Hij bracht 
een nieuwe beschouwing in het strijdperk, door er op te wijzen, 
dat gedurende de ijstijd een groote massa water in den vorm 
van ijskappen om de poolgebieden vastgehouden werd, die 
later langzamerhand weer smolt, waardoor in equatoriale 
gebieden de zeespiegel 50—60 M. gestegen is. Daarbij liepen 
lage landen onder water en konden zich in de aldus ontstane 
ondiepe zeeën rifbouwende koralogeene organismen nestelen. 
(,,Glacial-control theory”) (Zie lit. 3). 
Door deze theorie worden echter rifformaties van honder- 
den meters dikte niet verklaard. W. M. Davis heeft het 
vraagstuk vooral van geomorfologische zijde aangepakt, waar- 
bij hij o.a. eenige ideeën van Dana nader uitwerkte. tears 
lit. 4 — 6). 
Vooral het bestaan van verdronken dalen (,,embayed 
valleys’’) aan kusten waar barriéreriffen voorkomen, wijst op 
de noodzakelijkheid der aanname van bewegingen van het 
rotsfundament der riffen. 
Deze verdronken dalen wijzen dus op cen gemeenschap- 
pelijke daling van het fundament der riffen met den eventueel 
aanwezigen vulkaantop. 
Wat dus nog overbleef was een compromis te vinden kade 
eenerzijds de beweging van den geheelen oceaanbodem 
„en bloc” niet behoefde aangenomen te worden, anderzijds 
echter bodembewegingen van groote amplitude voor de rif- 
fundamenten aannemelijk gemaakt konden worden. 
De eer hiertoe de eerste steen te hebben gelegd komt toe 
aan G. A. F. MovLeNGmraarF (lit. 3), die de leer der isostatie 
mede in de beschouwingen opnam, terwijl Davis deze nieuwe 
hypothese met vreugde begroet (lit. 7). 
Met en ON MonenGRAAFF een hooger worden van 
echt eilanden door vulkanische uitbarstingen; 
de daling ieee eleda en daarmede van het riffundament 
wordt door Monencraarr teruggebracht op een wederom 
instellen van het verstoorde evenwicht in de lithosfeer. 
