on QB nx 
wordt de aardoppervlakte verhit, zij deelt hare warmte mede 
aan de op haar rustende luchtlagen en deze lucht stijgt op, 
totdat zij zoo sterk is afgekoeld, dat condensatie intreedt en 
de cumuluswolken zich beginnen te vertoonen. Hellend terrein 
versterkt deze opstijgende beweging in hooge mate, vandaar 
dat de cumulusvorming zich vooral concentreert op de hooge 
vulkanen. De cumulusvorming begint er eerder en de bewol- 
king is er sterker dan boven de laagvlakte. 
Boven de vlakte zweven de cumuluswolken met hunnen 
onderkant vrijwel alle op dezelfde hoogte, welke te Batavia, 
en in het algemeen boven de laagvlakte, ongeveer 700 tot 
1000 meter bedraagt. 
Op de berghellingen vormen de eerste wolkjes zich op 
grootere hoogte, te Tosari ziet men bijv. in den regel eerst 
de hoogere hellingen uit het oog verdwijnen, ter plaatse drijven 
de wolken dan nog op eenigen afstand boven den grond; 
geleidelijk daalt de wolkenbasis en tenslotte treedt de nevel 
op. Dit komt, doordat de door den berg aangezogen lucht 
voor een groot deel uit de hoogere lagen afkomstig is 
en niet van de benedenste luchtlagen, die den meesten 
waterdamp bevatten. 
Eerst langzamerhand stijgt de hoeveelheid van beneden 
aangevoerden waterdamp en daalt de wolkenbasis. Toch blijft 
de wolkenbasis tegen de berghelling een kromming naar 
boven vertoonen, en zijn de stations, op de buitenhelling van 
de bergen gelegen op een hoogte van 700 tot 1000 meter, 
in den regel nevelvrij, ook al hangt boven de laagvlakte op 
die hoogte een aaneengesloten wolkendak. 
Eerst in den laten namiddag dringt niet zelden ook tot 
die hellingstations de nevel door. 
Op min of meer afgesloten hoogvlakten, waar de vochtige 
benedenlucht nog veel minder goed kan doordringen, is de 
stijging van de wolkenbasis nog veel sterker waar te nemen. 
Bijv. is het plateau van Pengalengan, dat een hoogte van 1500 
meter heeft, slechts zelden in nevel gehuld; de wolken zweven 
er in den regel op aanmerkelijken afstand boven den grond. 
