el 
Kloetkrater gedurende even langen tijd ondoorlaatbaar geweest 
moet zijn voor water. 
Kwam Hugo Cool reeds tot de gevolgtrekking, dat in 1907 
het kratermeer van den Kloet geen invloed uitoefende op de 
bronnen die op de hellingen ontspringen, en dus de Kloet- 
krater toen ter tijde ondoorlaatbaar was voor water, de geringe 
helling van den Kloetvoet dwingt ons aan te nemen, dat de 
Kloetkrater dit reeds duizenden jaren geweest is. 
Tegenover de meeste andere vulkanen van Java heeft dus 
de Kloet al zeer lang een bijzonder eruptie karakter vertoond, 
dat aldus te kenmerken is: 
1. Korte, doch hevige uitbarsting: uitwerpen van het 
kratermeer-water; optreden van lahar‘s, 
2. Rustperiode; opvulling van den krater met regenwater. 
Het karakteristieke van de Kloetuitharstingen is dus vooral 
van secundairen aard en wortelt in de ondoorlaatbaarheid 
van den kraterbodem. 
De bodem van den Kloetkrater is dus in tegenstelling met 
dien van de meeste andere Javaansche kraters reeds gerui- 
men tijd ondoorlaat voor water geweest. 
Ook deze gevolgtrekking aanvaard hebbende, moet een. 
derde vraag beschouwd worden. 
Er moet een oorzaak bestaan voor de impermeabiliteit van 
de Kloetkraterwanden. Welke deze is, is nu nog niet met 
zekerheid uit te maken. Men zou kunnen denken, dat de 
binnenwanden van den krater door lava dichtgestreken zijn, 
of dat vroeger daarin aanwezige losse steenen, afkomstig van 
den kraterwand of van uitwerpsels van den kraterpijp, door 
lava tot een vaste breccie vereenigd zijn. 
Echter bestaan ook andere mogelijkheden, waardoor de 
impermeabiliteit tot stand kon komen. Hieronder mag echter 
m.i. niet gerekend worden een dichtslibben van den krater- 
wand door verweerde asch, aangezien dan na een nieuwe 
uitbarsting de krater toch zeker doerlaatbaar zou zijn 
geworden. 
