cr KAD e 
erosie-drempel (de Brantas). De lakars moeten zich dus 
over den vulkaan-voet uitbreiden en dezen immer meer 
ophoogen. Het is duidelijk, dat de ophooging van den vul- 
kaan-voet het verval altijd door vermindert en dus cen immer 
vlakkere uitbreiding van het lahar-materiaal tot gevolg 
moet hebben. 
Geomorphologisch effect der lahars. 
Bij lahars, uitgaande van een kratermeer is de erosie per 
vlakte-eenheid van den vulkaan veel grooter bij den top 
dan verder van den top af, in tegenstelling met erosie door 
regenwater. De regen immers, per vlakte-eenheid van de 
vulkaan-helling gevallen, verschilt niet zoo heel veel van 
een constante, terwijl de hoeveelheid lahar-materiaal per 
vlakte-eenheid van vulkaan-helling afneemt met het quadraat 
van den afstand van den top (alles voor vertikale projectie 
omgerekend). Het beeld van een vulkaan-top door lahars 
vervormd moet dus een totaal ander zijn dan van een 
door regens vervormd. De eerste moet veel stomper zijn dan 
de laatste. Dit is aan het silhouet van den Kloet, bijv. van 
Bendoredjo uit gezien, duidelijk waar te nemen. Er zijn 
dan ook aan de Kloet-helling drie morphologisch verschillende 
zonen te onderscheiden, nl 1°.: cen vlakken top, 2° een 
stijleren, - sterk geaccidenteerden wand, 3° een zeer vlak, 
zwak hellenden voet, die meer naar boven alleen door ecnige 
lahar-dalen doorsneden is. 
Splitsing van Lahar Badek-Lahar Gedok. 
Den Lahar Gedok oploopende merkt men eenigen tijd 
vóór genoemd splitsingspunt bereikt wordt, zeer duidelijk, 
dat het terrein veel minder gaat hellen. De splitsing ligt nl. 
op het reeds genoemde vlakke topdeel van den vulkaan. 
Vlak bij den krater is het verval van den lahar zeer groot 
(aan den buitenkant van den kraterwand nl. en gaat dan 
