— 908 — 
bij de voortbeweging in het zeer snel stroomende en bruisende 
bergbeekwater, dat het natuurlijke milieu der larven vormt, 
uitsluitend verankerd worden in een van te voren door het 
dier aan het substraat vastgesponnen spinselvlokje. 
Met het feit, dat de larve dus voor het doen van elk 
stapje een hoeveelheid spinsel moet afscheiden, is de zeer 
sterke ontwikkeling van de in mijn vorig artikel besproken, 
in de hypopharynx uitmondende spinklieren geheel in overeen- 
stemming. 
Het gelukte mij ook de spinselvlokjes op de volgende 
wijze zelfs voor het bloote oog duidelijk zichtbaar te maken : 
Ik liet enkele larven gedurende eenige uren in een glazen 
schaaltje met water rondkruipen. Daarna verwijderde ik de 
larven, wierp het water uit het schaaltje weg en goot in 
dit laatste wat inkt. Ook deze inkt wierp ik na eenige 
seconden weer weg en spoelde dan het schaaltje met water 
schoon. De bodem en de opstaande kanten van het glazen 
schaaltje bleken dan bezaaid te zijn met thans ook voor 
het bloote oog zichtbare blauw gekleurde vlokjes spinsel, 
aan welke laatste men daarna ook onder den microscoop 
duidelijk alle détails kon waarnemen. 
Daarna heb ik de levende larven nog in een sterk ver- 
dunde, slechts een weinig geel gekleurde oplossing van 
neutraalrood gebracht in de hoop, dat misschien het spinsel 
nog bij de levende larve eenige kleur zou aannemen. 
Deze hoop werd echter niet verwezenlijkt. Gedurende den 
tijd, dat de larven in leven bleven. kleurden zij zich wel 
„zwak rood, het spinsel werd echter niet beter zichtbaar dan 
bij de ongekleurde dieren. 
Bij het beschouwen van de levende larven onder den 
binoculair microscoop kon ik nog enkele andere waarne- 
mingen doen. 
In mijn vorig artikel heb ik uit den bouw van de hecht- 
organen afgeleid, dat deze door aandrukken en uitstulpen 
in een aan het substraat vastgesponnen spinselvlokje ver- 
ankerd worden, en dat zij door instulpen weder loslaten. 
