brengen van variaties onder dieren en planten. Door de tegen- 

 standers van Darwin werd zelfs betrekkelijk zelden het proble- 

 matische van deze overerving als argument tegen hem aan- 

 gevoerd. 



Sedert eenige jaren is deze zaak evenwel eene nieuvve phase 

 iugeLreden , waardoor het helang der vraag naar het al of 

 niet waarschijnlijke dezer overerving van verkregen eigenscbap- 

 pen van fundamenteele beteekenis is geworden. 



Prof. August Weismann te Freiburg namelijk publieeerde ( 

 reeds in 1885 en 1885 een paar opslellen nvn deze kwestie.ilie 

 I'fhter buitcn den engen krinii dor v;i kinjinrnn sh* h t < wrini. 

 de aandacht trokken. Eerst toen liij in 1885 in de f alge- 

 meene zitting der -Naturforscher Versauiuiliiiig" te. Slraalsbui^ 

 zijne voordracht bield »IJeber die lledeulung der srxu«llen 

 l ; <»rlpllanzung tin- die Seierlinnstheorie , \ word nicer akeineen 

 de aandaolii <>|> zijne besrlimiwingcii -cvcsligd. 



Terwijl . zonal* nit hoi znoeveii -r./.f-dr lilijki . bel Laniait- 

 kisme geheel op bet reeds meermalen vermelde primipe berust. 

 dat de gedurende bel levon van een organisim- dom- nilweiidb' 

 invloeden verkregen nieuwe eigenschappen op do n;ik<uue- 

 lingen kunneu overerven: en Darwin on Hakokel en alien 

 die later over de Descendetitieleer sobrevon , ineenden dat dit 

 principe we I is waar iiiel in slaal was iiilslnilend bel >»ntsla;in 

 der soorten to verklaren niaar torh in '■••rbaml inol lie! <l< ,0! 

 Da.uvin opgostoldo principe dor natnnrlijke leellkei.s bij '''' 

 al'slammin-sleor niol kun gnnisl wnrdon : zoo inoe.n! WeismaM 



en zijne aanbangors . da1 o 



p b.i aogenbKk nog g 



een enkel: 



bekend is, dat aldoondo i 





krrgoii eijl 



schappen kunnon worden a 



vorgo,rld. Werkolijko. 



.xprrimenl 



met bet bepaaldo ieel om 



deze Mvorcivini: le I. 





nog zoo goed als niot gei 



laan. U.jna de eem- 



daamnili' 



