:',I4 



gevoJgen \ !v"iin'lm^-ii rrr>i »lan te voorsdiijn 



treden , wauiieer men deze dwingt om te concurreeren in den 

 strijd om 1 bestaan tegen de afstammelingen van zelfbevruchte 

 individuen, dan inogen wij daarnit niet besluiten , dal andere. 

 die zich niiomer anders dan door eigen stuifmeel bevruchlen of 

 die zich uitsluitend langs oiigeslaclillijkeu weg vermenuvul- 

 digen, noodzakelijk ten onder moeten gaan. 



Zeker ook heeft men geen recht om daar, waar Dahwi> zn.-li 

 uiterst voorziehtig omtrent de wet uitlaal en meestal uitdnaV 

 kingen kiest als »J am inclined to believe, that it is a law of 

 nature" of »it seems to be a law of nature" de reserve van 

 Darwin over 't hoofd te zien en te spreken van »it is a law 

 »of nature" 



In de lileratuur zijii tal van voorbeelden aan te wijzen W 

 zeer gewaagde argumentatie, die bet duidelijk bewijs ^veti 

 van den nadeeligen invloed, die de vooropgestelde mtomn. 

 uitoefende op hel onderzoek. 



Wanneer er gewezen werd op bloemen , die geregeld HCP 

 zelven bevruchlen, waarin dit zell's onveruiijdelijk was. terwij! 

 er niets in de bloeminrichling op wees, dat dit loch op een 

 of andere wijze verhinderd of moeilijk gemaakl werd , dan 

 maakle men de objectie , dat toch in elk geval de bloeni geopeml 

 was en insectenbezoek dus niet was uitgesloten. 



Men was te veel onder den invloed der wet om niet in te zien . 

 dat het er in de allereerste plaats op aankwam om te over- 

 wegen wat wel in de bedoeling lag der natuur. 



Directe bewijzen tegen de wet waren bij een dergelijke op- 

 vatting moeilijk aan te voeren ; men voelde echter, dat wanneer 

 deze eenmaal konden gegeven worden, de wijze van beschoowing 

 aanzienlijke verandering zou ondergaan. 



Ik zal trachten in 't volgende eenige bloemen te besctn ij- 

 ven , wier bestuivings-inrichtingen tegen het bestaan der genoem- 

 de wet getuigen. Ik kies in de eerste plaats een zoodanige- 

 die gedurende den ganschen bloeitijd gesloten blijft, waarbij 



