542 



blijft ons niet anders over dan aan te neuien , dat deze eigen- 

 schap is overgeerfd van een gemeenschappelijken stamvorm. 



Is dit zoo, dan hehben de nakomelingen van den slamvorm, 

 niettegenslaande het kiemplasrua ninimer eenige essentieele 

 wijziging onderging, toch zoo aanzienlijk gevarieerd , dat daar- 

 uit in den loop der tijden verschillende goed gekarakteriseer- 

 de soorteu zijn ontstaan. 



Er moet dus behalve de sexueele voortplanting nog een 

 bron zijn voor bet ontstaan der erfelijke verschillen. 



la het reeds boven aangebaalde artikel in de Bot. Zeitung, 

 over de verschillende soorten waarin Erophila verm moet 

 worden verdeeld, wijst Rosen er op, dat sommige van Jordan's 

 species, op dezelfde standplaals voorkomende, zekeren graad van 

 verwantschap vertoonen en na een uitvoerige discussie over 

 dit onderwerp, meent ook Rosen, dat deze uit een gerneenschap- 

 pelijken stamvorm moeten zijn ontsproten. En nu vraagt ook 

 Rosen, vvanneer Erophila geregeld zich zelve bevrucht van 

 waar dan die ernorme \,n ial.iiihit under de nakomelingen, die 

 aanleiding heeft gegeven tot een zoo groot aantal soorten? Dit is 

 lijnrecht in slrijd met de thcorie van Weismann. 



De meegedeelde feiten geven aanleiding tot de volgende be- 

 schouvvingen. 



De thans bestaande soorten van Artabotrys , Gmk 

 etc. hebben zich ontwikkeld uit een gemeenschappelijken stam- 

 vorm, die gesloten bloemen bezat. 



Deze stamvorm (c.-q. de stamvorm van deze) had voorheen 

 open bloemen, die geheel voor insectenbezoek waren ingericht. 

 Dit leeren ons de kleur, de geur en de nectar, die bij onze tegen- 

 woordige kennis niet anders kunnen worden opgevat dan als 

 eigenschappen verkregen in relatie tot de insectenwereld. Het 

 sluiten der bloemkroon is later ingetreden ten gevolge van 

 omstandigheden , die dit noodzakelijk maakten voor het behoud 

 van de soort. 



De stamvorm met gesloten bloemen had het vermogen in 

 hare nakomelingen te varieeren. 



