— 47 — 



Men dient voor de bepaling in de elasticiteitsgrens een 

 voorschrift te geven, aangezien met fijnere instrumenten 

 die theoretische grens dichter kan worden benaderd, dan 

 met minder gevoelige toestellen. 



In veel gevallen wordt de elasticiteitsgrens aangenomen 

 bij een blijvende vonnverandering van 0.2°/ na net 

 wegnemen van de belasting. 



2°. Bij vloeiijzer en zachte stalen komt in de graphische 

 voorstelling van het verband tusschen belasting en 

 vormverandering een sprongsgewijze verandering voor, 

 gekenmerkt door een groote uitrekking of samendrukking 

 bij een nagenoeg constant blijven van de spanning. 

 Dit punt wordt strek- of vloeigrens genoemd, waarbij een 

 toestandsverandering van het metaal moet plaats vinden. 

 De strekgrens is een practisch goed te bepalen punt 

 (zie punt S fig. 1). 



3°. De maximale spanning die in 't metaal bij toenemende 

 belasting optreedt wordt de breukbelasting genoemd 

 Bij voortzetting van de belasting kan het materiaal de 

 breuklast niet blijven dragen, het ondergaat plaatselijk 

 groote vormveranderingen en komt bij een geringere 

 spanning tot breuk. 



4°. Bij elke trek- of drukproef wordt een zeker arbeids- 

 vermogen verricht dat gelijk is aan het product van 

 kracht en weg, in dit geval de belasting en de vorm- 

 verandering in de richting van de werkende krachten. 

 De verrichte arbeid kan men uit een diagram bepalen, 



waarin die arbeid wordt voorgesteld door een oppervlak 



begrensd door de abscissenas, door de spanningskrouime en 



den eindordinaat. 



De abscisseu stellen voor de toename in de meetlengte A], de 



ordinaten de bijbehoorende belastingen B. 



Men kan de oppervlakte, begrensd door de kromme lijn, 



vervangen door een rechthoek met als eene zijde de rek A 1 en 



als andere zijde B maal een zekere factor bijv. ^ B. Dan 



wordt dus A = ^ B. A 1. Wanneer deze arbeid gedeeld 



