wordt door het oorspronkelijke staaf volume, chit uvlijk 

 aan 't product van de doorsnede F. en de uieetlengte 1. di 

 ontstaat: 



-^=- is nu de specifieke breukbelasting P. 



— r— is de procentsgewijze verlenging van de oorspronke- 

 lijke lengte r. De arbeid per eenheid van staafvolume is p /?. r, 

 Nu is uit de ervaring gebleken dat p voor een bepaalde 

 klasse van metalen, die dezelfde waarde als constructie- 

 irateriaal bezitten, constant is. Hieruit volgt dat P.r. dan 

 een bepaalde waarde voor de beoordeeling van het metaal heeft. 

 Von Tetmajer geeft aan de waarde P. t. de naam arbeids- 

 coefficient '). Hieronder volgen eenige waarden van verschil- 

 lende metalen in tonnen-centimeters. Welijzer met 015°/ 

 koolstof en slakken 0.65; Thomas- vloeiijzer met 0.036°/ 

 koolstof 1.15; staal met 0.348°/ koolstof 1.01 enz. Deze zelfde 

 waarde wordt door ons in een anderen vorm qualiteitscijfer 

 genoemd. Door het ministerie van kolonien wordt bijv. geeischt 

 voor vloeiijzerenplaten voor constructie-werk een minimum- 

 produkt van rek en breeksterkte van 900, voor ketelplaatijzer 

 1000. De rek is daarbij gegeven in °/ van de meetlengte 

 en de breeksterkte in KG./mm 2 . 900 en 1000 komen dus 

 overeen met een arbeidscoefficient van 0.9 en 1.0 tonnen 

 centimeters. 



Bij doorbuigingsproeven op metalen wordt een staaf op 

 2 plaatsen ondersteund en midden tusschen die steunpunten 

 belast, waaruit volgt dat men de doorbuiging mag berekenen 

 alsof de staaf in 't midden is vastgeklemd en aan de uiteinden 

 met de halve kracht (in omgekeerden zin) wordt belast. 

 Bij deze wijze van beproeving kan men ook spreken van 

 een proportionaliteitsgrens, van een buigingsgrens en van een 



