■- 21 - 



Een zeer belangrijk middel waarover de parasieten beschik- 

 ken om de soort in stand te houden is do z.g.n. waardwissel. 



Bleef nl. een parasiet steeds op denzelfde waard dan zou 

 met den dood van den waard ook de parasiet ten ondergang 

 gedoemd zijn. Het eenvoudigste middel om dit te voorkomen 

 is, dat de eieren buiten den waard komen of de larven het 

 lichaani van den waard verlaten. 



Dit komt bij alle ectoparasietische vormen en ook bij vele 

 entozoa voor. Het minst gecompliceerd is dan de toestand, 

 als larven een tijdlang buiten de waard leven, en tot voile 

 ontwikkeling geraakt, hetzij als volwassen insect of volont- 

 wikkelde larve een nieuwe gastheer opzoeken. 



Bij de entozoen ondergaat dit alles weer een complicatie. 



Bij slechts weinige helmiuthen, de wormen dus, is infectie 

 van mensch op mensch direkt mogelijk. Onder de inenschelijke 

 parasieten b.v. bij de spirochaeten van syphilis en Framboesia. 

 bij de helmiuthen alleen maar bij den madenworm, de oxyuris 

 vennieularis. Meestal gaat dit zoo makkelijk niet. 



Van Anchylostomum duodenale komen de eieren eerst 

 dan tot ontwikkeling als zij buiten het darmkanaal komen. 

 Lucht, zuurstof, vochtigheid en warmte zijn noodzakelijk voor 

 verdere ontwikkeling. 



In de tropen, waar deze conditie's steeds gunstig zijn is na 

 ± 14 dagen de larve zoover outwikkeld, dat infectie mogelijk is. 

 Vroeger meende men dat infectie per os de meest gewone 

 weg was, de larven zouden aau de handeu blijven kleven 

 en later naar den moud worden gebracht. Looss, kwam cr 

 door een toeval achter dat infectie door de huid been mogelijk 

 was. Iv.»men nl. geheel ontwikkelde larven op de huid, dan 

 is de vochtigheid van de normale huid reeds voldoende om 

 de larven het driugen door de huid heen mogelijk te maken. 

 In het onderhuidsche celweefsel terechtgekomen worden zij 

 door lymphe en bloedvateu naar hart en longen gebracht. 

 De (lunue wand van de longhaarvateu wordt makkelijk 

 doorboord en als de larven tenslotte in de longblaasjes 

 komen voert de trilhaarbeweging van de bronchien ze naar 



