van de kolf zitten een groot aantal vrouwelijke bloemen, 

 zonder bloenibekleedselen en alleen bestaande uit een stamper, 

 welke bestaat uit een vruchtbeginsel met een meest zittenden 

 tweelobbigen stempel. De mannelijke bloemen zitten boven de 

 vrouwelijke aan de bloeias en bestaan uit dicht opeenge- 

 drongen meeldraden met gele helmknoppen, die met twee 

 porien openspringen. Boven deze bloemen is de bloeias kaal 

 en nog iets hooger volgt een sterk verdikt en puntig toeloopend 

 gedeelte, dat helder geel gekleurd is. Bij pas ontloken 

 bloeikolven is dit laatste deel glad van oppervlak. Later 

 begint het rimpelig te worden, terwijl 't dan nog steeds zijn 

 functie, het lokken van kleine aaskevers voor de bestuiving, 

 uitoefent, want tegen den avond verspreidt dit deel een 

 zeer sterke aaslucht. De maleische naam „krengen-bloem" 

 is werkelijk zeer goed gekozen. 



Volgens Dr. Koningsberger is een der bestuivers Philanthus 

 crassicornis uit de fam. der Kortschildkevers. Een ander 

 kevertje, dat men ook vaak in de bloeischeede aantreft, 

 behoort tot de Nitidulae. 



Volgens Hetne: „De nuttige planten van Ned. 0. Indie" 

 is de knol oneetbaar, maar worden alle groene deelen en 

 de rijpe vruchten in sajoer gekookt; de Stengels eveneens, 

 doch nadat de harde buitenlaag daarvan is afgeschraapt. 

 De bladeren worden wel als voedsel aan ikan goerami gegeven. 



De scherpe brandende smaak, die de meeste deelen van 

 deze plant eigen is, vormt een kenmerk van vele Aroideeen. 

 Vroeger meende men, dat dit veroorzaakt werd door de 

 intracellulaire kristallen van kalkoxalaat, welke zoo algemeen 

 in de weefsels dier planten voorkomen. Volgens de onder- 

 zoekingen van Lewin is deze verklaring niet de juiste, 

 want gekookte knollen en bladeren smaken niet scherp, 

 terwijl de naaldvormige kristallen van bovengenoemde stof 

 dan nog geheel onopgelost zijn. De verklaring zou deze 

 zijn, dat de raphiden het slijmvlies wel wondeu, doch dat de 

 prikkelende pijn veroorzaakt wordt door naast deze kristallen in 

 de eel aanwezige giften, welke door het koken worden omgezet. 



