— 203 — 



Vervolgens wordt een kort overzicht gegeven van de 

 keuring van Portland-cement, waarbij een drukstuk, een 

 trekstuk en cenige koeken worden getoond. 



Er zijn 3 methoden, welke hebben geleid tot een inzicht 

 in de chemische samenstolling van Portland-cement en tot 

 de wijze, waarop cement met water gemengd verhardt: 

 l e . het microscopisch onderzoek van „Diinnschliffen", 

 2 e . het klenren van preparaten met organische kleurstoffen, 

 3 e . de syntkesen van verschillende verbindingen van kiezel- 

 zuur, ijzer, aluminium en kalk. 



Uit deze onderzoeking is men gekomen tot de volgende 

 scheikundige formule voor Portland-cementklinker : 

 4 (2 CaO Si0 2 ) + 3 CaO A1 2 3 . 



Bij het binden ontstaan nu: 



Korte kleine kristallen van 3 CaO A1 2 3 , 

 een gelmassa van kiezelzuur, 

 groote kristallen van kalkhydraat 

 en fijne naaldjes van waterhoudend CaO Si0 2 . 



Deze stoffen konden door kleuring met organische kleur- 

 stoffen worden herkend. 



De samenstelling van verschillende cementen is vrij 

 constant. 



Een kalkgehalte boven het normale geeft aanleiding tot 

 spanningen, welke in het algemeen van binnen naar buiten 

 zijn gericht. 



Een te laag kalkgehalte geeft spanningen in omgekeerden zin. 



Aangezien bij de beproeving de trek- en de drukvastheid 

 worden bepaald, zullen die uitkomsten door spanningen tegen- 

 gesteld worden beinvlocd. 



Bij een geheele reeks van cementen, in het laboratorium 

 voor matoriaalondorzoek gekeiird. kan worden aangetoond, dat 

 een hoog gehalte aan kalk een lage verhouding geeft van 

 d en omgekeerd. 



Van deze cijfers werden voorbeelden gegeven; er zijn echter 

 ook nog veel uitzonderingen te constateeren. 



