— 19 — 



In Engeland werd het onderzoek naar den invloed van 

 het scheepsmagnetisme op het kompas en de middelen om 

 de hierdoor ontstaue afwijkingen te compenseeren, opgo- 

 dragen aan den Astronomer Royal, Sir George Biddell 

 Airy (1838), wiens tnethode van compensatie thans nog- de 

 gebruikelijke is. 



Airy oaderscheidde 3 soorten scheepsmagnetisme en wel: 



1. permanent of blijvend (vast), 



2. sub-permanent of half vast, 

 vluchtig-mag-netisme. 



Het aardmagnetisme werkt iuduceerend op elke ijzerma>-a 



Gedurende den bouw van het ijzeren of stalen schip wordt 

 door de bewerking hierdoor in het ijzer magnetisme opgewekt. 

 Na den stapelloop zal dit opgewekte magnetisme een min 

 of meer blijvend karakter hebben. 



Coircitiefkracht noemt men den weerstand dien ijzer biedt 

 tcgen riiagnetische inductie. Is deze kracht mil, dan zal 

 het ijzer dadelijk geinduceerd worden, maar ook bij het 

 ophouden der inductie terstond zijn geinduceerd magnetisme 

 verliezen, zulk ijzer noemt men week of zacht ijzer in tegen- 

 strlling met hard-iytor, waarvau de coereitiefkracht oneindig 

 groot, dns volkomen is. 



Bij deu scheepshouw jrebruikt men noch volkomen week, 

 nocli volkomen hardijzer. We kunnen ons voorstelleu. dat 

 een gedeelte van bet ijzermateriaal hard, een ander gedeelte 

 week en het overigo noch hard, noch week is. Het magne- 

 tisme in het eersie werd door Airy permanent, in het tweede, 

 dns weeke ijzer, transient of vluchtig en in het derde 

 sub-permanent of half blijvend genoemd. 



Airy ontbond de resultante van de permanente scheeps- 

 magnetische kracht in een langscheepsche kracht P, een 

 dwarsscheepsche kracht Q en een loodrecht op het dek 

 gerichte kracht B. 



