— 138 — 



dan den buitenkant en de meest uitspringende hoeken. Hoe 

 het er van binnen in dit atoomgebouvv uitziet is nog slechts 

 to gissen. 



De kolloi'dcheniie heeft in het eiwitprobleem nieuwe wegon 

 gewezen, die wel is waar niet naar de chemische constitutie 

 als einddoel voeren maar voor de zuiver chemische zijde 

 belangrijke perspectieven openen. 



Keeren we thans terug tot de vetten. 



Vetten zijn natunrprodukten ; wel heeft men vele der 

 bestanddeelen der vetten synthetisch kunnon beroiden, maar 

 een bepaald vet, bijvoorbeeld varkensvet heeft men nog 

 ni miner synthetisch nit de elemonten opgebouvvd. De natuur 

 voert deze synthese voor den mensch nit en doze kan dit 

 tot nu toe niet economischer. 



Vetten zijn steeds mengsels van stoffeu, die men ontstaan 

 kan denkcn uit glycerine en ecnbasische zuren met meestal 

 hoog koolstofgehalte, door wateruittreding. Glycerine is cen 

 zoogen. driewaardige alcohol en produkten uit alcohol en zuur 

 onder water verlies on en esters. 



Vetten zijn dus mengsels van esters van glycerine en zooge- 

 naamde vetzuren. De oudhollandsche en zeer leerzame naam 

 oliezoet voor glycerine herhmert aan deze samenstelling en 

 zegt ons, dat glycerine zoet smaakt. 



Een sy^tematische indeeling der vetten is geen gemak- 

 kelijke taak. Men spreekt gewoonlijk van vetten en olien, 

 met de laatste dc bij gewoue te-mperatuur vloeibare bedoelende. 

 Do vvillekeurigheid dezer indeeling springt in het oog; ze 

 heeft zich echter eenmaal ingeburgerd. De vloeibare vetten 

 of olien onderscheidt men in drogende, half drogende en niet 

 drogende. 



De eerste worden, aan de lucht blootgesteld, tot een 

 doorschijnende harde massa, de laatste blijven onveranderd. 

 Maar ook hier geldt de spreuk „Natura nun facit saltum". 

 Scherp is de onderscheiding niet. 



Toch schijnt de natuur in een opzicht een scherpe lijn te 

 hebben getrokken. Alle plantaardige olien en vetten bevatten 



