— 144 — 



Zooals reeds vcrmeld passeu vrijwel do meeste zeep- 

 fabrieken nog goon vetsplitsing volgens do bosprokcn methodes 

 toe. Het schijnt, dat dit alleen bij zeer groote bedrijven 

 rendabel is. Door middel van natron- of kaliloog zet men 

 do vetten om in zeep en glycerine. Steeds wordt eon 

 uiengsel van vetten gebruikt, waaronder veelal een hoog- 

 smeltend vet voorkomt naast grootere of kleinere hoeveel- 

 heden olie. De zeepziederij is nog grootendeels eon zuiver 

 cmpyrisch bedrijf, waarin pas in den laatsten tijd weten- 

 schappelijke methodon en opvattingen zijn dooi-vdroii-en. 

 Men is hier op bet gebied dor kulloid.-ln'ini.'. zooals ons 

 straks blijken zal. Het vetmengsel wordt met verdunde 

 loog geemulgeerd, en vervolgens in open ketels met een 

 „val" door meer er sterkere loog vorzoept. Men verkrijgt 

 dan een massa, waarin vetzure natrium, of kaliumzouten, 

 glycerine en water. Hierbij wordt keukenzout gevoegd 

 en verwarmd, indien men tenminste harde zeep wil ver- 

 krijgen. Voor do zachte of groene zeep is dit uitzouten meestal 

 overbodig. 



Bij dit uitzouten treden twee lagen op. 



Men heeft hier dus een systeem nit 2 phasen met een 

 grooot aantal componenten. 



De samonstelling der lagen zal dus zeer verschillend 

 kunnen zijn on de phasenleer zal ons tot weinig gcvolg- 

 trekkingen in staat stellen. 



Het dient scherp op den voorgrond te wordeu gesteld, 

 dat wat men in het dagelijksch leven zeep noemt volstrekt 

 nict een meugsel is van de natiumzouten der vetzuren zonder 

 meer. Het is eon meugsel dozer zouten met wisselende 

 hoevoelheden water, zout, alkali, glycerine en onverzcept vet. 

 Vaak echter worden opzettelijk stoffen toegevoegd, die aller- 

 minst reinigende werking uitoefenen. 



Het zeep maken vervalt eigenlijk in twee gewoonlijk niet 

 streng gescheiden processen. 



Vooroerst de bereiding van natrium of kalizouten dor vetzuren 

 on daarna het tot verkoopbaro zeep maken dezer stoffen. 



