In hoofdzaak komt de margarinebereiding neer op het 

 fabriceeren van een vetmengsel, dat in consistent ic. uiterlijk 

 en smaak zoovoel mogelijk aan natuurboter herinnert. Men 

 is daariu meesterlijk geslaagd en heeft daarvan aan 

 zwaar misbruik gemaakt. Rundvet, varkensvet, plantaardige 

 vetten en olien worden bij eenigszins verhoogde temperatuur 

 met raelk gekarnd, de melk door uitpersen verdreven en na 

 al of kleuren en zouten is het produkt gereed. Daar center 

 vele plantenvetten zooals kokosvet en palrapitolie en andere 

 een eigenaardigen smaak of geur bezitten heeft men zich 

 op de fabricage van reukelooze vetten moeten toeleggen. 

 Een belangrijker probleem echter deed zich op toen de 

 behoefte aan goedkoop eetbaar vet enorm toenani zonder 

 een daaraan geevenredigde stijging in de produkton van 

 vaste dierlijke en plantaardige vetten. 



De prijs dezer vetten steeg en om met voordeel uoed- 

 koope margarine te bereiden is lage prijs der grondstof een 

 een eerste vereischte. Ook de kaarsen en zeepfabrieken 

 vroegen meer en meer vaste vetten. 



De vloeibare vetten daalden daardoor in prijs en bunne 

 toepassing beperkte zich tot bereiding van zachte zeepen, 

 smeerolien (raapolie, ossepootenolie en dergel) en wat de 

 drogendc olien aangaat tot die van vernissen, lakken en 

 linoleum. De fijnere oliesoorten, die voor zeepfabricage te 

 duur zijn: olijfolie en dergel dienen voor bereiding van 

 spijzen. Maar deze olie is hoofdzakelijk vervangen door 

 arachisolie, katoenpitolie en sesamolie. 



Men stond dus voor hot probleem om nil de olien die laag 

 in prijs waren langs chemischen weg vaste vetten te ver- 

 krijgen. 



Zuiver chemisch was dit vraagstuk reeds opgelost of in 

 elk geval oplosbaar. Praktisch echter was dit niet zoo 

 eenvoudig. 



De vloeibare vetten bevatten hoofdzakelijk triglyceriden 

 van onverzadigdo vetzuren: oliezuur, linolzuur, linoleenzuur, 

 isolinoleenzuur, clupanodonzuur, die alle een of meer parcn 



