A 90: 
Dr. TJEENK WILLINK, Nat. Tijdschr. voor Ned.-Indië, deel LXIV, 
afl. 3 en 4 ete., zoodat ik niet dan met eenige aarzeling 
dit onderwerp opnieuw aanroer. 
Mijne langdurige proefnemingen hebben mij echter het 
een en ander geleerd, dat öf niet beschreven is, of met het 
reeds geschrevene niet overeenstemt; daarom wil ik dit 
onder de aandacht van belangstellenden brengen. 
Ik zal hierhij, in navolging van Prof. WEBER (blz. 549 
Zoolog. Ergebn. 2° Bd.), de larven der parasiet in hare ver- 
schillende toestanden 1. I, l II etc. noemen, terwijl jur’ 
het jonge volwassen dier (&) zal beteekenen. 
In het laatst van 1901 liet ik in de Tji-Seroema een 
aantal visschen vangen. Deze bestonden hoofdzakelijk uit 
beunteur. Ook waren er bij djilér (Nemacheilus fasciatus 
v. H.), mèngabagi, senggal en andere kleine riviervisch. 
Van de beunteur bevatten + 20 °% soengkeat. De anderen 
waren gaaf. 
Al deze visschen (van de beunteur hoofdzakelijk de aan- 
getaste) plaatste ik met eenige goudvischjes in mijn aquarium 
en nam den toestand geregeld waar. 
De aangetaste beunteur gaven geen blijk, dat zij van 
hunne gasten eenig nadeel ondervonden, Alleen zwommen 
eenige wat scheef en hingen over naar den kant, waar zich 
de soengkeat bevond. 
Na 16 dagen kwamen de eerste jonge soengkeat (1. ID, 
ter grootte van 3 mM., te voorschijn. Zij zwommen aan- 
vankelijke vrij rond, doch hechtten zich al spoedig zooveel 
mogelijk aan planten, steenen, schelpen en visschen. Zoodra 
de visch voelt, dat een jonge soengkeat zich aan zijn lichaam 
heeft vastgegrepen, schiet hij snel vooruit, waarschijnlijk 
met het doel de parasiet van zich af te krijgen, hetgeen 
ook meestentijds gelukt. 
Heeft de soengkeat zich echter vastgehecht, achter één 
schieten natuurlijk niet, daar hij dan door de vinnen vast 
tegen het lichaam van den visch wordt gedrukt. Ik geloof 
