— 138 — 
streek van Saradan had deze versperring plaats en het water 
stuwde zich tijdelijk tot een meer op, tot zich de rivier bij 
Neawi dwars door de heuvelketen een nieuw bed naar het 
Noorden uitgespoeld had. Uit den tijd van dit meer schijnt 
de dikwijls tot 6 M. dikke zwarte, vette beneden bruine 
klei van Madioen afkomstig te zijn. 
Na het wegvloeien van het water van het meer vormde 
zich een breed rivierterras, bestaande uit kiezel en zand, dat 
rijk aan overblijfselen van hout in den vorm van bruinkool 
en afzonderlijke beenderen (Elephas) is. Dit hoogterras van 
de Solo ligt ea. 14—17 M. boven den tegenwoordigen laagwa- 
terspiegel. Tengevolge van het dieper insnijden van de Solo 
ontstaat in den jong-diluvialen tijd een tweede terras, een 
laagterras, 5—9 M. boven den laagwaterspiegel. Dit bestaat 
bijna geheel uit gelateritiseerd dalleem. De waargenomene 
verplaatsingen van de rivierbedding en de onregelmatigheden 
in den bouw der terrassen zijn het gevolg van vertikale 
verschuivingen, die met de groote dislocatie-processen in 
verband moeten gebracht worden. 
In den alluvialen tijd is Java ook nog niet tot rust 
gekomen, want dalings- en rijzingsverschijnselen zijn hier 
in het geheel niet zeldzaam. We behoeven maar te den- 
ken aan de talrijke gerezen, recente koraalriffen en strand- 
lijnen. 
Leerden we zoo tegelijk met den Pithecanthropus het 
ontstaan van het eiland Java kennen dan worden we 
daardoor versterkt in de overtuiging, dat de Pithecanthropus 
niet ouder dan de diluviale tijd kan zijn. Ofschoon deze 
dus als een tusschenvorm tusschen mensch en aap beschouwd 
moet worden, mag men niet aannemen, dat hij ook een 
tusschenlid in den stamboom van den mensch is. Den 
werkelijken Pithecanthropus moet men slechts in de land- 
vormingen uit de tertiaire periode zoeken, die alle in 
West-Java gevonden worden. Het zou misschien de moeite 
loonen, de pliocene rivierafzettingen in Bantam nader te 
onderzoeken. 
