ба = 
zou kunnen worden veroorzaakt; zij trachtten het Alte doen 
werken vrij van een beschuttende laag en onderzochten te 
dien einde het gedrag van geämalgameerd Al. 
Aan een der knoppen van een multiplicator-galvanometer 
werd, met een Cu-draad, een staafje zink verbonden; aan 
den anderen knop, eveneens met een Cu-draad, een reepje 
Al (niet geamalgameerd), en beide gedompeld in een bakje 
met verdund zwavelzuur (10%). De naald van het instrument 
sloeg uit naarlinks. Daarna hing men het reepje Al eenigen 
tijd in de amalgameervloeistof, waarvan Dr. Н. ONNEN Jr. 
aan spreker het recept had meegedeeld, spoelde het even 
af in water, en plaatste het wederom in het bakje met 
zuur. Terstond kwam er een groote uitslag naar rechts. 
In deze proef ziet spreker een experimentum crucis, te 
meer, wijl kwik zelf tegenover zink in het zuur gebracht 
de naald naar links deed afwijken. Het Al, van zijn oxydhuid 
bevrijd, gedraagt zich tegenover zink als magnesium en ver- 
dient dus ook in zure vloeistof inderdaad zijn plaats links 
van (boven) het zink. 
Ter contrôle had spreker nog getoond, dat, als men het 
zink verving door niet-geamalgameerd Al en aan den anderen 
kant wederom geamalgameerd Al bracht, er eveneens een 
sterke uitslag naar rechts kwam. 
Hoe kan dit alles verklaard worden? Naar Dr. v. LUMMEL 
en spreker meenen op de volgende wijze. 
Het laagje oxyd is zeer slecht geleidend en een slechte 
geleider is ook eén onvolkomen isolator. 
Gaan wij nu na wat er geschieden zou, zoo het huidje een 
absolute isolator was, en een reepje aluminium tegenover 
a een staaf zink in zwavelzuur is ge- 
dompeld, terwijl zink en aluminium 
buiten de vloeistof door een metaal- 
draad verbonden zijn. Is het poten- 
SCH Haal van het zuur nul, dan is die van 
het zink — 0,5 Volt, en neemt men 
met OSTWALD aan — een aanname, die 
| 
d 
` 
d 
JL 
d 
Ы! 
| 
L 
Р 
— | 
نا‎ | 
РР, 
