en verwarmd, vormen zij opstijgende luehtstroomen, die nog 
damp genoeg bezitten om op bepaalde hoogten enorme 
wolkenmassa's te doen ontstaan. 
Merkwaardig is, bij de nephische windroos, de snelle 
verandering der gemiddelde bewolking bij overgang van 
zuidelijke winden in zuidwestelijke en omgekeerd. Bij Z het 
geringst, is het wolkeneijfer bij ZW. ineens 15 °/, grooter 
geworden en bereikt reeds bij W het maximum, dit hand- 
havende tot NW. De oorzaak van dit verschijnsel zal men 
wel moeten zoeken in de omstandigheid, dat ongeveer recht 
zuidwaarts van Tomohon, waar het bergmeer zijn westoever 
bespoelt, de haaks ten opzichte der windrichting gelegen 
bergketen een einde neemt en dus de vochtigheid niet meer 
uit de winden kamt. Juist bij de tegenoverliggende streken, 
tusschen N en NO, ziet men een soortgelijke verandering, 
hoewel zwakker. In het NOsten beginnen dan ook de berg- 
reeksen weer. Wel is waar is het ook westwaarts van 
Tomohon bergachtig, doch daar zijn het meer alleen staande 
toppen of wel, als in het westen, radiale ruggen, die de 
luchtstroomen meer geleiden dan belemmeren. 
De windrichtingen, waarbij de grootste en kleinste gemid- 
delde bewolking optreedt, zijn W-NW en Z-ZO; zij liggen 
alzoo niet diametraal. Het bewolkingspereentage, bij die 
winden waargenomen, toont een verschil van 18 ?/, welk 
bedrag juist zoo groot is als het verschil in uitgebreidheid 
tusschen de gemiddelde bedekking des hemels om 6u ’s morgens 
en op den middag, d. i. — voor zoover betreft dit laatste — 
het verschil Eed ontstaan onder invloed van den (ХУМ кеп) 
dagwind en (ZOken) nachtwind. 
REG E N. 
Dr. VAN DER Srok schreef: „Ofschoon voor de 
praktijk, d. i. in den regel voor de beooordeeling der 
geschiktheid voor verschillende eultuurplanten, de ken- 
nis van den regelval van groot gewicht is, zal het 
