MODDERWELLEN OP TIMOR. 
Door den Wd. Resident van Timor en Onderhoorigheden, 
den Heer J. L. Esser, werden op zijn reis door de onder- 
afdeeling Beloe in October 1907, op een afstand van ongeveer 
21 paal ten Zuiden van Atapoepoe, de volgende gegevens 
omtrent modderwellen verzameld. 
Op een zachte glooiing verrees een heuveltop van 4 M. 
hoogte, waarvan de hellingen met platte grijze steentjes bedekt 
waren. Op den top bevond zich een leege krater van 60 c.M. 
diepte, terwij aan den voet uit eenige wellen grijze koude 
modder opborrelde. Het geheel bestond uit verharde modder. 
Op eenigen afstand bevonden zich nog een groote werkende 
modderwel en twee vulkaanvormige kegeltjes van 1 M. 
hoogte. Van een dezer laatste was blijkbaar de top afge- 
broken; deze bevatte zout water, uit den top van den andere 
vloeide nog modder. 
Volgens mededeeling van den Radja van het landschap 
hebben in iederen westmoesson bij zware regens uitbarstingen 
plaats, waarbij met luide knallen als van geweerschoten de 
modder een paar boomshoogten in de lucht wordt geworpen 
en tevens damp zichtbaar wordt. 
De geheele plek wordt door den Beloenees „We-bebotok” 
(we = water, bebotok = knappend geluid) genoemd. Het 
terrein ligt 250—300 M. boven den zeespiegel. 
