— 243 — 
Hij brengt daarna in herinnering, hoe er reeds door VERBEEK 
op is gewezen, dat de loodingen in het in 1883 nieuw ge- 
vormde bekken zoo gering in aantal zijn, dat het onmogelijk 
was om zich een juist denkbeeld van het werkelijke onder- 
zeesche reliéf te vormen. 
Hij heeft daarom gemeend het beste gebruik te maken 
van de uitnoodiging om de Krakatau-expeditie in Mei jl. 
mee te maken door dien kom te gaan oplooden. 
Daar de oude loodingen op één plaats 300 M. geen grond 
gaven en hij toch het plan had om ook buiten den kom te 
looden, vroeg hij aan den Inspecteur van Scheepvaart een 
diepzee loodingstoestel in bruikleen. 
Het verstrekte toestel (van LEBLANC) was veel meer voor 
zeer groote diepten berekend, maar voldeed toch ook voor 
betrekkelijk geringe diepten. 
Door de velerlei diensten, die in Mei door het expeditie- 
schip moesten gepraesteerd worden, bleven er voor de 
loodingen maar twee dagen over. Deze twee dagen zouden 
nog even voldoende geweest zijn, ware niet een tweede 
moeilijkheid gerezen. De bestaande kaart van Krakatau 
bleek zóó verkeerd te zijn, dat van juiste plaatsbepaling 
tijdens het looden geen sprake was en het net van loodings- 
plaatsen onvoldoende werd gekozen. 
Gelukkig kon in Augustus Krakatau nog eens door spreker 
bezocht worden, ditmaal met het stoomschip Cycloop (behooren- 
de bij den dienst ter bestrijding ter zee van den opiumhandel). 
Na twee dagen looden achtte hij het net dicht genoeg te zijn. 
Aan boord van de Cycloop werd alleen uit de hand gelood, 
waarbij wel eenige lijnen en looden werden verloren, maar 
dat toch overigens naar wensch ging. 
Spreker vertoont daarna een kaart van Krakatau, waarop 
de voorloopig uitgezette loodingsdiepten en de daaruit afgeleide 
dieptelijnen. 
. Deze dieptelijnen laten een vrij regelmatigen onderzeeschen 
krater zien. Het bodemvlak is betrekkelijk groot en ligt 
van 250—283 M. onder den zeespiegel. 
