Het was juist het oogenblik dat de zon het bovengedeelte 
van de sleuf begon te beschijnen. 
Onmiddellijk werd dichterbij geroeid, de stofrook trok 
geheel op; gedurende het verdere van den dag werd niets 
meer waargenomen. 's Nachts werdt afgereisd. 
Het verschijnsel moet, zooals uit 't bovenstaande blijkt, dus 
aan afstortingen, niet aan vulkanische werking worden toege- 
schreven. 
. De piek van Rakata werd in de tweede periode, die 
VERBEEK in de Krakatau-geologie onderscheidt, afwisselend uit 
lavastroomen en aschlagen opgebouwd. Die lagen loopen van 
het centrale gedeelte van den berg naar beneden. VERBEEK 
hoopte uit hare ligging te kunnen opmaken of de krater al 
dan niet mede was afgestort, m.a.w. zocht hij daardoor de 
ligging der eruptie-as te bepalen. 
Door de afstorting waren echter slechts de koppen der 
banken ontbloot, waaraan geen helling te zien is en een 
onderzoek op den top van Rakata leverde geen voldoende 
resultaat; het werd door VERBEEK echter aannemelijk geoor- 
deeld, dat de krater resp. de eruptie-as nog bestond. 
Nu is er echter nog een methode, die tot 't doel kan 
voeren; de bijna vertikale aderen of gesteentegangen, die de 
lagen doorbreken en die aan den Rakata in grooten getale 
aanwezig zijn, stellen een indringing van het magma, afkom- 
stig van de centrale pijp, voor, waardoor de uit de flanken 
van den berg vloeiende lavastroomen werden gevoed. Die 
gangen convergeeren dus naar de eruptic-as, welker ligging 
daarom bepaald kan worden door de richting der aderen 
te meten. 
Aan den Etna werd door LvYvgrr en Sarrorius op deze 
wijze de ligging der oude z.g.n. Trifoglietto-krater gevonden. 
De gesteentegangen aan den Rakatawand bleken nu ten 
duidelijkste te convergeeren naar een as, die vrijwel onder den 
tegenwoordigen top gelegen en dus niet mede afgestort is. 
Mogelijk wordt, wat men daarbij als eene centrale kraterpijp 
zou moeten denken, in haar aller bovenste gedeelte echter 
