Ben 
Door een zeer eigenaardigen samenloop van omstandig- 
heden werd ik in de gelegenheid gesteld de Piek te 
beklimmen. Op terugreis zijnde van Noord Nieuw Guinea 
gebeurde het, dat het motorschip Loudon” van de K. P. M, 
tijdens het manoevreeren ter kuste van Oost Halmahera 
(Boeli) ernstige averij opliep aan de machineriëen. 
Na een voorloopige reparatie in de Kaoebaai stoomde 
men weer langzaam verder. De reis om de Noord van 
Halmahera was niet van alle gevaar ontbloot, het was 
voor allen een ware opluchting toen de „Piek van 
Ternate” in het zicht kwam. Zonder grondige reparatie der 
cylinders bleek het onmogelijk verder te varen, waarom 
besloten werd, dat we voorloopig te Ternate zouden blijven, 
totdat de cylinders weer in een dusdanigen toestand 
waren gebracht, dat verder gevaar niet meer te duchten 
viel. Zoo kwam het, dat wij zes dagen te Ternate moesten 
stilliggen. Het was een pracht buitenkansje om op ons 
gemak een bezoek te kunnen brengen aan de „Piek 
van Ternate”. De 1° officier van de Loudon” A, Vrror 
en de ambtenaar bij de in- en uitvoerrechten G. Markus 
hadden zich bereid verklaard mij te vergezellen op dezen 
tocht. De foto’s van den krater, welke deze beschrijving 
illustreeren, werden welwillend ter beschikking gesteld 
door den heer A. Vrror. De plaatselijke commandant van 
Ternate H. J. VerrNters vaN DER Lorrr was zoo vriendelijk 
zich te belasten met de uitrusting van onze expeditie. Drie 
inlandsche militairen, die reeds- vroeger de Piek aar 
men hadden, werden aan ons toegevoegd. 
Den 28er Juli des nymiddags om twee uur gingen wij op 
stap. We hadden nog al veel koelies noodig, aangezien al 
het drinkwater van uit het fort moest medegenomen worden. 
Slechts in den regentijd is hoogerop nog water te vinden, 
in rf oostmoesson zijn alle toekad’s 1) droog 
«4 
1) Ravijnen, portugeesch barranco. 
