— Bl — 
Bij L werd gebivakkeerd ‚na voorts alle moeijelykheden 
van 't bosch doorbroken te hebben, en alle steilten te boven 
gekomen te zijn.” 
‚ Den 12°" October werd de kraterrand na een zeer gevaar- 
lijken en steilen klim bereikt bij B. Alleen Marrriss DoceN en 
DaasreyN konden van angst niet verder en waagden het 
niet „het laatste rekie” tot aan den kraterrand af te leggen. 
„Boven op den eersten gedagten rug B gekomen zynde, 
gingen wy dit vervaarlyke vuur uitspouwende gat, naar 
giszinge omtrent 100 weder Z. breette van oa, wel een 
half uur lang zitten aanzien’ 
Daarna liepen ze van de wostzijde over den rug om het gat 
naar de zuidzijde H, vanwege den zuidenwind, omdat men 
van deze zijde uit dan meer kans had in het gat te kunnen zien 
„tot wij eindelyk in den kuil van dat gat de inwendige 
„openinge zagen, daar al dat onuitdrukkelyk vervaarlyk 
„geraas in was, en de damp uitquam. Want de opening 
„braakt en dat geschied telkens als men een damp bij 
„ons een pluim genaamd van dezelve ziet opsteken, welke 
„uitbraaksels tegen de binnenkanten en voorts rondom 
„uitspatten en zoo lang branden tot ze dood zijn, of uitgaan.” 
Daarna daalden zij weer af‚ tot daar waar zij hun makkers 
achtergelaten hadden. Meinperr wist hen zoolang te bepraten, 
totdat zij besloten, om, met hem als gids, ook den krater te 
beklimmen, „opdat zij neffens mij, de zeltzaamheden van Gods 
wonderwerken mogten helpen bekragtigen”. Bij de tweede 
beklimming was er weinig damp en kon Meinpeer de inwendige 
structuur beter waarnemen. Ze gingen toen geheel en al 
naar de oostzijde, vanwaar zij beter in de „Westelyke 
holligheit [konden] inzien, die aan de Noord- en Zuid-zyde 
direct van den kraterrand inschoot”. De beschrijving van den 
krater lijkt dus sprekend op den toestand, zooals hij door 
ons in Juli 1918 aangetroffen werd. 
Den 13°" October waren de moedige klimmers weer terug 
te Ternate. In het vervolg van Meinperts berichten omtrent 
zijne beklimming van den berg treffen we nog een meer 
