zi 
Vermelding dient verder nog gemaakt te worden van een 
beschrijving van den berg door C. Reinwarprt, !) zooals hij 
hem zag tijdens een beklimming in den jare 1821. Een 
toegevoegde teekening van den krater moet den toestand 
van den vulkaankegeltop te dien tijde weergeven. 
Het verhaal is echter niet zeer duidelijk en zal met eenig 
voorbehoud moeten aanvaard worden. In de aangegeven 
hemelsrichtingen zijn beslist enkele fouten ingeslopen, waarop 
reeds door den heer J. PisnarpeL Gz., die ReiNwarpt’s 
reisherinneringen uitgaf, opmerkzaam wordt gemaakt. 
Zooveel is echter zeker, dat de werkende vulkaankegel ter 
plaatse aanwezig was, waar wij hem ook thans nog aantreffen, 
di. in het N. W. van den berg. Ook beschrijft hij de andere 
bergruggen van den top in hun juist verloop en vat ze op 
als de overblijfselen „van een groote kom, of een ruimeren 
„krater, binnen welken de vulkanische top van den berg 
„met zijnen zuidoostelijken voet is gelegen”. 
Hetgeen hij echter meedeelt van het inwendige van den 
krater is eenigszins fantastisch: 
„De krater is zeer uitgestrekt en bevindt zich in het midden 
„van den hoogen kegel van den vulkaan binnen den top van - 
„welke hij een langwerpig hol vormt, dat aan den kegel 
„ten schijn geeft, alsof uit zijn stompen top een diep dwarsch 
„Stuk is uitgenomen of ook wel, alsof hij op den top door 
„een dwarsche groote en diepe scheur gedeeld is, en dat 
„wel zoo, dat de scherpe zijden dezer scheur een scherpen 
„boog vormende, zijn staande gebleven”. 
_ Hij zegt dan verder, dat de krater op een breede, diepe en 
lange vallei lijkt, die in vijf afdeelingen verdeeld is, door 
dwarsruggen van elkaar gescheiden. 
„Vier er van zijn slechts van een matige diepte, de bodem 
„is met asch, stof en gesteente opgevuld en bijna effen. 
!) Zie lo. No. 93. 
