topografische kaart een klein kratergat aangeeft. waarvan 
volgens mijn meening de westelijke begrenzing ontbreekt 
en dat eerder door een ravijn vertegenwoordigd wordt, 
We zien dus, dat de beschrijving van Reinwarpt ') eigenlijk 
niet veel van de tegenwoordige situatie verschilt, met uitzon- 
dering van den oostelijken kom. Verder vestigt REiNwARDT 
nog de aandacht op de Talaga Takomi en Taliri in het N.W. 
van het eiland en op den lavastroom van den Verbranden- 
Hoek, die bij Batoe angoes aan zee grenst. 
In Juli 1865 werd de berg beklommen door enkele ambte- 
naren, onder wie N. A. T. Arriëns, die de resultaten van 
dien tocht gepubliceerd heeft in het Nat. Tijdschr. voor 
Nederlandsch-Indië 2) met een plaat, de topographie weer- 
gevende van den top tijdens zijn bezoek (zie. fig. 11), 
Vergeleken met den tegenwoordigen toestand is er niet 
veel veranderd (de asrichting van de krateropening is foutief 
als N—Z aangegeven, moet zijn ZW—NO). De oude krater- 
randen zijn juist ingeteekend, eveneens de tegenwoordige 
nog werkende vulkaankegel. De situatie van den oostelijken 
krater kon vanwege de dampontwikkeling door hem niet 
waargenomen worden, daarentegen geeft hij een beschrijving 
van het westelijk deel, dat niet veel van de voorstelling op 
de topografische kaart van 1916 verschilt, nml. een zand- 
plaat, die slechts door een muur van steenklompen van den 
werkenden krater gescheiden is. 
Hen zeer uitvoerige bespreking van de literatuur, die op 
de Piek van Ternate betrekking heeft, vinden we in 
A. WrIcHMANN’s Nova Guinea 3). In 1903 werd de Piek door 
WiIcHMaNN beklommen, waarvan we de beschrijving eveneens 
ia Nova Guinea terugvinden. 
1) Op blz. 490 vinden we een voetnoot, waarin gezegd wordt, dat 
de zeeofficier VER HUEL, die den top in 1817 beklom, aldaar in een 
dal zes kraters aantrof, waarvan de laatste nog werkende was. 
Zie lo. No. 93 en 100 
2) Zie lo. No, 75. 
3) Zie lo. No. 102. 
