Het gesteente, waarin de middenschacht gedolven wordt, 
vertoont deze eigenschappen daarentegen niet, zoodat de 
vorderingen hier meer bevredigend mogen genoemd worden 
dan in het tunnelgedeelte. 
Naar alle waarschijnlijkheid zal men binnenkort ook in 
het tunnelgedeelte het gesteente van den middenschacht 
aantreffen, hetgeen een betere maandelijksche vordering in 
den tunnel tengevolge zal hebben. 
Dat men in den tunnel ook het gesteente van den 
andesietdom G. Soembing zal aantreffen, acht steller dezes 
niet wel mogelijk, aangezien de G. Soembing een „Quellkuppe” 
vertegenwoordigt, waarvan de doorsnede van de toevoerpijp 
veel kleiner is, dan die van den andesietdom zelf. 
Daarentegen zal men vooral de grens van het in den 
overlaat ontbloot andesitisch gesteente en de puinbreccie 
van den ouden kraterbodem, waarop de andesietdom rust, 
behoedzaam moeten naderen, aangezien verrassingen als 
waterdoorbraak (immers de puinbreccie blijkt poreus te zijn) 
of gasuitvloeiingen (men denke aan de gas-émanaties in den 
kraterschacht) niet onmogelijk zijn. 
De temperatuur in den tunnel bedroeg tijdens stellers 
bezoek 329 C (bij stopzetten van de ventilatie), in den 
middenschacht daarentegen slechts 26° C. 
De G. Raoeng. (22 —31 Maart 1921). 
De eruptieperiode van den G. Raoeng, die in Mei 1913 
inzette, nam langzamerhand in hevigheid af, en medio 1917 
was er geen werking in den krater te bespeuren. Midden 
Februari van dit jaar echter, dus na een rustperiode van 
ruim 3!/, jaar, werden de omwonenden van den G. Raoeng 
Opnieuw verontrust door hevige knallen afkomstig van den 
krater, terwijl van tijd tot tijd een rookpluim waargenomen 
werd, die allen twijfel aan de hernieuwde werking te nief 
maakte. 
