‘hoeveelheid asch als bommen is minder dan tijdens de 
eruptieperiode 1913 — 1917, daarentegen lijkt de spanning 
waarmede de gassen ontwijken grooter. In de hoogte van den 
eruptiekegel is echter tot nu toe niet veel verandering 
gekomen. 
Behalve uit den centralen eruptiekegel ontwijken uit 
meerdere kleine solfatarenopeningen, over den kraterbodem 
verspreid, witte stoomwolkjes, vermoedelijk naar zwaveligzuur 
riekende dampen. Uit de noordelijk gelegen openingen moet 
veel zwavel gevloeid zijn, tenminste de geheele kraterbodem 
is in dit deel van den krater met donkergroene zwavel- 
stroomen bedekt. Enkele dier zwavelstroomen leken nog 
niet lang geleden gestold. De dampémanatie, die uit den 
kraterbodem ontwijkt, is echter veel minder te noemen dan 
tijdens de eruptieperiode 1913 — 1917. 
Het personeel, dat tot einde Maart ter observatie op den 
G. Raoeng achterbleef, kon in die tijdsperiode de volgende 
gegevens verzamelen: 
Den 26sten Maart nam de eruptieve werking van den 
eruptiekegel toe, vanaf 7 u, vm. tot 2 u. nm. viel ononderbroken 
asch neer, en wel tot op een afstand van 170 meter van 
de boschgrens. Tot en met 10 u. vm. was de aschregen droog, 
toen echter de mist kwam opzetten voelde de asch nat aan. 
Des avonds om 6 u. begon het opnieuw asch te regenen, 
welke aschregen aanhield tot omstreeks 7 u. Deze aschregen 
was ook merkbaar in het bivak. Ook des nachts viel asch, 
hoelang is echter niet bekend. 
Den daarop volgenden dag hield de vermeerderde werking 
aau, ofschoon de aschregens niet, zooals den vorigen dag, 
gedurende meerdere uren neervielen, maar met tusschen- 
poozen telkens slechts 15 minuten duurden. De knallen, 
welke de eruptie vergezelden, waren dien dag bijzonder hevig, 
herhaaldelijk werden bevingen van den vulkaantop waarge- 
nomen. Somtijds werd de top door de ontwijkende rookpluim 
geheel en al in duister gehuld, hetgeen het verblijf aldaar 
niet veraangenaamde. 
