ge 
„Het verdwijnen van de strepen is nu het criterium, dat 
het wegverschil bij de spleten S, en S, van de stralen van 
den tweeden component !/, à is; dan is in SST 
r I, À 
à sin TSS, ==sin. a == MOEN 
voor A =0.55 w en S, S,=30 em. derhalve «== 0".19, 
waaruit dus blijkt dat de 30 em. opening meting van dé” 
afstand van 0.'19 mogelijk maakt. 
Een onverwacht voordeel van deze methode is nog, dat de 
onrust van de atmospheer, die vooral het observeeren met 
de groote telescopen bemoeilijkt, bij de interferentie-methode 
niet stocrt. 
Uit het voorgaande volgt, dat de afstand van twee compo- 
nenten van een dubbelster te meten is; ook hun positie ten 
opzichte van elkaar kan vastgesteld worden: Gemeten wordt 
alleen de afstand der componenten in de richting loodrecht op 
de spleten, draait men derhalve de inrichting om de optische 
as totdat de spleten evenwijdig aan de verbindingslijn 
der comfonenten zijn, dan is de verschuiving der twee 
interferentiestelsels ten opzichte van elkaar nul, en men kan 
het bandenstelsel niet doen verdwijnen. 
Bij de toepassing der omschreven waarnemingsmethoden 
behoefde men niet in den blinde een ster uit te kiezen. 
Langs spectroscopischen weg is reeds van meerdere sterren 
gebleken, dat het dubbelsterren zijn en is de liniaire afstand 
{in KM) bepaald. Uit een benaderde waarde der parallax 
volgt dan de hoek tusschen de beide componenten. 
ANDERSON heeft op Mount Wilson met Mrcreuson'’s toestel 
Cappella onderzocht en vond voor den grootsten afstand 
der componenten 6".05 d.i. de hoek waaronder 1 mm gezien 
wordt op ruim 4 KM afstand; de omloopstijd der componenten 
bedraagt ongeveer drie uidalidën: f 
Een heele stap verder was nog het meten van den diameter 
vân een” ster; de moeilijkheid schuil: 1° in de kleinheid 
van den diameter en 2e in ‘het feit, dat het lastiger is om bet 
Verdwijnen der interferentiebanden waar te nemen wanneer 
