den 
gekleurde bogen, rakende aan het bovenste en het onderste 
stuk van den gewonen kring. Bij lagen zonnestand heeft 
de bovenraakboog den vorm van een V (de benedenraakboog 
een omgekeerde V). Bij hoogere zon buigen de pooten van 
de V zich naar beneden om, (voor de benedenraakboog naar 
boven) de punt wordt minder scherp en eindelijk vereenigen 
de beide bogen zich bij zonshoogten van minstens 40° tot 
een ongeveer elliptischen ring, die den gewonen kring omhult 
en den naam draagt van Omgeschreven Halo |). 
Metingen van den afstand tot de zon in horizontale en in 
vertikale richting met tijdopgave is gewenscht. 
Ten slotte moeten hier genoemd worden de Parhelische 
Ring (6) en de Zuilen (7). Terwijl de vorige halo’s door 
breking ontstaan, worden deze gevormd door terugkaatsing 
Op kristalvlakjes en zijn zij daarom ongekleurd. De eerste. 
is een horizontale kring door de zon en door de bijzonnen 
(vandaar de naam, die Bijzonnenring beteekent) 2) en die zich 
Soms om den geheelen horizon uitbreidt. De ander is een 
vertikale lichtband door de zon. Samen vormen zij een 
‘Kruis: een verschijnsel, dat niet nagelaten heeft ten allen 
tijde een bijzonderen indruk op het menschdom te maken. 
Ben tweede reeks van verschijnselen sluit zich aan bij 
den Grooten Kring (8), een halo van 46° straal, dus 
Ongeveer tweemaal zoo groot als de gewore. Deze kring 
Omvat meer dan 90°, is meestal beter gekleurd dan de 
kleine kring, maar zeldzamer en gewoonlijk maar gedeeltelijk 
Ontwikkeld. Bij dezen kring behooren weer bijzonnen (9), 
Op zonshoogte (dus op den parhelischen ring) en op of buiten 
den grooten kring als bij de gewone bijzon, verder bo ven- 
en benedenraakbogen (10), die zich evenwel niet tot 
ten omgeschreven halo vereenigen. 
__—___ 
h s Men vermijde het gebruik van het Germanisme „Omschreven” 
alo, 
) Bij de maan spreekt men van Parasclenischen Ring: 
„bij manen ring”. 
