ae 
golflengte door de atmosfeer, vooral bij lagen zonnestand en 
onder invloed van waterdamp, zoodat van de sterkst breekbare 
kleuren het groen overblijft. 
Nog is er een moeilijkheid gelegen in het feit, dat de 
groene straal geen regel is, maar betrekkelijk weinig voor- 
komt en dikwijls ontbreekt, als alle voorwaarden gunstig 
lijken Daartegenover staat, dat soms het verschijnsel langer 
van duur is dan de zoo even aangevoerde berekeningen 
kunnen doen verwachten. 
Prof. Jurrius tracht deze feiten te verklaren met behulp 
van de eigenschappen van de anomale dispersie !). 
Eversuep 2) acht het daarentegen zeer waarschijnlijk, dat 
het verschijnsel van den groenen straal verband houdt met de 
abaormale omstandigheden, die luchtspiegelinger veroorzaken. 
Het grensoppervlak van een laag koele lucht boven zee 
kan lichtstralen, gebroken van beneden den horizon, totaal 
reflecteeren, maar omdat de grenshoek afhangt van de 
golflengte, is het mogelijk, dat bij zoo’n inversie de groene 
stralen totaal terug gekaatst worden, terwijl de roode nog 
worden gebroken. De eerste komen dus terug en kunnen 
worden waargenomen als een groene straal, terwijl de roode 
stralen daarentegen hun weg in bovenwaartsche richting 
voortzetten. 
De groene straal is dus alleen waar te nemen, als de 
omstaadigheden van temperatuurverdeeling in de hbe ne 
gunstig zijn. 
De berichten, die spreken van een min of meer vervormde 
zon en ook de waarneming van sterke kimduiking bij de 
groene branding, zijn in goede overeenstemming met de 
opvatting van EversHeD. 
Braak concludeert dan ook betreffende den groenen straal, 
dat bij sterk gekartelden zonsrand het verschijnsel het best 
!) De theorie van de dare ken ik slechts uit een referaat in 
Met, ZS. 19 (1902), pag. 33 
*) J. EVERSHED, The bran Flash, Nature 95, pag. 286, 1915, 
