er oe 
bogan („Geyser’), Koewoe („Schans”), Kesanga 
(Tjaitra-masa, de 9de mangsa, Maart-April de oogst- 
maand) nog aan den ouden bloeitijd herinneren, was het rijk 
Méndang Kêëmoelan (Méëndang voor Soemën 
dang, vg. in de Soenda-landen de naam Soemëdang= 
bronwel, kêmoelan = voortijd. Skr. môêla = „wortel”). 
Vragen wij naar de beteekenis van den naam Maury a- 
pada (pada is „voet, zoowel van mensch als berg), dan 
behoeven wij niet ver te zoeken. 
Nadat vijf eeuwen vóór Christus de Heilleer van het 
Boeddhisme in Indië gepredikt was, duurde het tot 259 vóór 
Christus eer werkelijk van een algemeene verbreiding buiten 
't Indische vaste land sprake was. Immers, al waren reeds tij- 
dens het leven van den Boeddha een zestigtal zendelingen 
naar andere landen gezonden (waarvan niet bekend is, of er 
ook naar den Archipel zouden zijn gekomen), eerst met de 
bekeering van Kouving Asjoka, vorst van Magadha, in het 
11de jaar van diens regeering breekt een tijdperk van leven- 
dige zending en bekeeringsarbeid aan. De jacht, oorlogvoeren: 
annexatie van vreemde landen worden verboden, verspreiding 
van welvaart, cultuur en godsdienstzin wordt eerste regee- 
ringstaak. Van zijne heerschappij heeft Asjoka onuit- 
wischbare gedenkschriften nagelaten in zijne rots-edicten en 
pilaarinseripties. Uit de alfabetten, waarmede deze inscripties 
zijn ingegrift, zijn al de schriftstelsels van de omliggende 
landen, welke de Boeddhistische beschaving deelachtig 
werden, voortgevloeid. Zoowel het door Adji Säâkáâ 
gebrachte oud-Javaansche RDA, an het saar vuortge: 
vloeide Nieuw-Javaansche en Bali 
van Zuid-Selébes en geheel Soematra, Batak, Oeloe, Réntjong, 
Krintji, Lampoeng, als ook de alphabetten van Achter-Indië, 
Kambodja, Siam, Burma, Tibet, Ceylon en al de Hindhoesche 
stelsels in Britsch-Indië in gebruik, waaronder Marathi, Gu- 
zerati, Benggali en Tamil evenzeer als Grantha en Déwa- 
nagari behooren. Met de beide laatste schriftsoorten, Grantha 
in Zuid-Indië, Déwa-nägari in Noord-Indië, worden veelal de 
