— 134 — 
heeft in de bij nader onderzoek inderdaad verrassend 
geestige mnemo-techniek der Javaansche kronieken kan 
niet betwijfelen, dat er meer dan een toevallig verband 
bestaat tusschen de uit den Madjapait-tijd overgeleverde 
denkspreuk en den bergnaam. 
Zien wij thans, wat de vulkanologie daaromtrent voor 
verder licht geeft. In deel 3 pag. 1152 van JuncuuuN lezen wij: 
„Lerstond klauterde ik naar het hoogste punt van den 
„rotstop, alwaar ik den vorigen avond mijne instrumenten, 
„behoorlijk overdekt, had achtergelaten, ten einde de 
„helderheid des dampkrings zoo veel mogelijk dienstbaar 
„te maken tot bereiking van het beoogde doel en de verre 
„verwijderde bergtoppen, oostwaarts van mij, te peilen 
„alvorens zij in den glans der opgaande zon geheel zouden 
„verbleeken. Aan den geheel en al wolkenloozen horizon 
„zag ik bijna alle gebergten van Oost-Java; in duidelijke 
„omtrekken teekenden zich voor mijn oog de Wilis, de 
„Kloet, de Kawi, de Sëmeroe, benevens het gan- 
„sche Garoe- en Ténggër-gebergte, waarin de Brâmâ 
„Zijne dampzuilen opwaarts zond, terwijl achter den laatst- 
„genoemden berg zich het Ajang-gebergteen de Raoeng 
„vertoonden. In mijne onmiddellijke nabijheid breidde de 
„Ardjoenàâ zijne vormen rondom mij uit, zoomede de 
„afzonderlijke bergtop Indräâkilâ en de kegel van den 
„Pénanggoengan, welke met dit gebergte verbonden 
„is eveneens als de lange Andjasmâráâ- keten, die 
„zich van de zuidwestelijke helling van den Walirang 
„naar het Westen uitstrekt. 
„De tweehoornige top Widâdarèn gaat aan twee zijden in 
„de overige bergmassa vanden Ardjoená over;de noord- 
„oostelijke hoorn zet zich voort naar het noordoosten, naar 
„de zijde van den Indrákilâ-top, terwijl zijn west-zuid- 
„westelijke hoorn zich naar het noordwesten verlengt, in 
„welke laatste richting het eigenlijke hoofdgebergte van den 
„Ardjoená ligt; dat gebergte bestaat uit vijf meer of min 
„ingestorte (halve kringvormige) kegels, eruptiekegels, welke 
