— 139 — 
Het gaat ten onder en Oost-Java neemt de beschavingstaak 
over. Daar bloeien achtereenvolgens Këdiri, Toemapéël 
en Madja-pait, Hoe is het verstommen van de Midden- 
Javaansche cultuur te verklaren? Met godsdienststrijd en 
in het bijzonder den Islam, waaraan het couranten-publiek 
den ondergang en de vernieling van zoovele schoone 
kunstwerken pleegt toe te schrijven, heeft het inderdaad niets 
te maken: ook de Oost-Javacultuur is Hindhoe-Boeddhistisch 
en de Islam wordt eerst in de 15de Sjaaka eeuw van 
beteekenis op Java. Slechts een groote natuurramp kan 
voldoende verklaring geven voor het feit, dat midden-Java 
in een woestenij verkeerde en de Soeltan van Dèémak in de 
16de Sjaaka-eeuw aan den stamvader van het Mataramsche 
Vorstenhuis, dat tot heden in de Javaansche Vorstenlanden 
voortbestaat, den raad geeft, om als loon voor bewezen 
diensten maar liever een regentschap in Koedoes of 
Djapara te vragen dan aan te dringen op toekenning als 
apanage van de wildernis in het Jogyasche. 
Aan het weigeren van den een en het blijven aandringen 
van den ander lag intusschen bij beiden de verzwegen 
wetenschap ten grondslag, dat in die wildernis de zetel 
van een machtig rijk geweest was, en dat daar dus de 
geografische voorwaarden voor nieuwe machtsvorming aan- 
wezig waren }). Hoevele steden zijn niet aldus op de oude 
plekken herrezen, van Troja af tot Florence en Luonden toe. 
Tot in het begin der 18de eeuw van onze jaartelling waren 
Bäâräboedoer en Prambanan met Tjandi Sèwoe 
nog nagenoeg geheel onder vulkanische asch bedolven. 
Rarres deelt in zijn History of Java (deel 2, pag. 7; 2de 
uitgave van 1830) mede: „With respect to the ruins at 
„Branbanan, we find, upon the authority of a Dutch engineer, 
„who in 1797 went to construct a fort at Klaten, on the 
„highway between the two native capitals and not far 
) Vgl. v. H. LABBERTON, „De geschiedenis van Java bezien 
door een Mataramschen bril”, 
