303 
THOMSON's methode was niet nauwkeurig genoeg om uit 
te maken hoe de zaak in elkaar zit. ASTON nu wist, door 
de beide velden evenwijdig maar in tegengestelde richting 
aan te brengen, te bereiken, dat de stralen, die door het 
eerste veld verspreid worden, door het tweede veld ver- 
eenigd worden in een enkel punt, een methode, die veel 
overeenkomst vertoont met wat men met gewone licht- 
stralen met twee lenzen doet. Het mooie vaa de methode 
is, dat er een bepaald vlak is aan te brengen, waarin bij 
benadering de bundels van stralen van geheel verschillende 
massa allen hun punt van samenkomst hebben. Zoo is 
het mogelijk met nauwkeurigheid de verhouding van de 
massa’s der verschillende stralen te vergelijken. Aston kon 
gemakkelijk een nauwkeurigheid van 0.1 °/, bereiken. Neon 
bleekt nu al dadelijk twee strepen op te leveren nauwkeurig 
bij 20 en bij 22, terwijl er bij 20.2 geen spoor van een 
streep was te bekennen. 
De methode biedt vele voordeelen: de expositietijd be- 
draagt enkele minuten, hoeveelheden van één milligram 
Zijn meer dan voldoende, terwijl onzuiverheden bijzonder 
welkom zijn, omdat deze meerdere vergelijkingsstrepen 
leveren! Als voorbeeld noemt spr. het gedrag van koolstof 
en waterstof in de ontladingsbuis: deze leveren altijd 
strepen bij de massaas 12, 13, 14, 15, 16, afkomstig van 
CH: CHI CHS CH! 
Het lag voor de hand, die elementen te onderzoeken, 
waarvan het atoomgewicht niet ten naaste bij een geheel 
getal is. Het klassieke voorbeeld, chioor met zijn 35.5, 
werd met schitterend succes op de proef gesteld: het leverde 
4 strepen bij de waarden 35, 36, 37, 38, die ASTON voor- 
loopig toeschrijft aan twee isotopen van 35, en 37, terwijl 
36 en 38 dan behooren bij de overeenkomstige ver- 
bindingen met waterstof. 
Het eigenaardige verschil van 2 zoowel bij chloor a's bij 
neon wordt ook aangetroffen bij de radio-actieve elementen 
van de radiumreeks en de horiumreeks en wordt toege- 
